10 марта 2026

ლელა კაკულიას მოტივებზე

რუსებისაკუთარი ხელით დახსნიან მავთულხლართებს და წავლენ!2013 წ. 25/XII. მე კი რუსეთის წინააღმდეგ ამერიკა-ევროპის პოლიტიკურ ომს ნათლად ვხედა... ევროპა არც ერთ შემთხვევაში არ მისცემს რუსეთს ლიდერობის უფლებას. ეს უკვე იქნება არა ფარული, არამედ ძალიან დიდი და ხანგრძლივი ბრძოლები.

თვითონ რუსი ხალხი მთავრობას, კრემლსძალიან ცუდად შეუბრუნდება. ხალხი იყვირებს, რომ მთავრობამ, მისმა პოლიტიკამ დიდი დარტყმა მიაყენა თავად რუსეთს და იქნება დიდი მიტინგები.  მთავრობა ამჯერად უკვე უძლური იქნება, ძალის გამოყენებით აღკვეთოს დემონსტრაცია. ომდენად მრავალრიცხვოვანი იქნება ხალხის მასა. ეს ახლო მომავალში იქნება.

რაც შეეხება საქართველოს, ის რუსეთისთვის ამოთხრილი საფლავია. რამდენადაც საქართველოს მიმართ გაართულებს სიტუაციას, იმაზე 10-ჯერ მეტად მძიმე დარტყმას უბრუნებს კოსმოსი. რა თქმა უნდა, მოსახდენი უნდა მოხდეს და ამას ვერავითარი ძალა ვერ შეაჩერებს. მე მინდა რუსეთი გავაფრთხილო, რომ იქნება პროდუქტების უკმარისობა. მის მიერ შექმნილი საბაჟო კავშირი არ გაამართლებს. ეს არის ძალადობა ყაზახეთზე, ბელორუსზე, სომხეთზე... რუსეთს აზერბაიჯანთან ძალიან აერევა ურთიერთობები.პრეზიდენტ ალიევს ნერვები უმყუნებს და უდიდეს წინააღმდეგობა გაუწევს რუსეთს, ისეთს, რუსეთი რომ არ მოელის.კრემლის პოლიტიკას, დაყოს და იმეფოს, კავკასიაში უკუშედეგი მოაქვს. ვხედავ „დაყოფილები“ ერთიანდებიან, ანუ აზერბაიჯანი-საქართველო და სომხეთი-საქართველო.აქვეა თურქეთი და იქვეა ირანიც. ყველაფერს თავი რომ დავანებით, შავ ზღვაზე ნატოს მთელი ესკადრილიაა ჩამწკრივებული. გემებზე ვერტმფრენებს ვხედავ. რუსეთი ხმასაც ვერ ამოიღებს იმიტომ, რომ ეს მონაკვეთი ნატოს ეკუთვნის. ფოთში აუცილებლად აშენდება ახალი პორტი, ვინაიდან ეს ამერიკის ინტერესებშია და გეგმა-პროექტი მოდის აშშ-დან. 

ვიმეორებ წარსულში ნათქვამს, რომ ჩრ. კავკასიის ქვეყნები: ჩეჩნეთი, დაღესტანი, ყაბარდო-ბალყარეთი, ინგუშეთი, ყარაჩაი-ჩერქეზეთი, ადიღე და ა. შ. დღეს უკვე გაერთიანებულნი არიან და კიდეც გაილაშქრებენ რუსეთის წინააღმდეგ. რუსეთს ეს ინფორმაცია აქვს, მაგრამ ვერაფერს აკეთებს, წინააღმდეგობას ვერ უწევს. ეს იმ ზღაპარს ჰგავს, რომელშიც უფლისწული გველეშაპს ერთ თავს აჭრის, მაგრამ მის მაგივრად ხუთი ერთად ამოსდის.

სამაჩაბლო - ეს საქართველოა და ოსები როკის გვირაბს ნუ უყურებენ დიდი იმედით. ის გვირაბი, მე ადრეც ვიწინასწარმეტყველე, არ იარსებებს. მოვა დრო, რუსები ჩრ. ოსებს ვეღარ დაიცავენ და კარგად მიმოიხედონ ოსებმა ირგვლივ, ვინ ჰყავთ მეზობლად და რას უზამენ ისინი. მინდა ავღნიშნო, ყველაზე დაუცველი ქვეყანა ოსეთი იქნება. რუსეთი თავის ტერიტორიებად მიიჩნევს ჩრდილოეთსაც და „სამხრეთ ოსეთსაც“. ნუ იფიქრებთ, სამაჩაბლოში მავთულხლართებით იმიტომ დარბიან რუსები, რომ სულ ოსებზე ამოსდით მზე და მთვარე. უბრალოდ, ამ გარნირით აზავებენ საკუთარ სურვილებს. ეს არის და ეს. მაგრამ მოუწევთ საქართველოს დატოვება. რუსები თავად ხვდებიან, რომ ეს არაჯანსაღი პოლიტიკაა, რომელსაც აფხაზეთსა და სამაჩაბლოში ატარებენ, რომ ის თავად მათ უთხრის ძირს, რომ წარმოაჩენს რუსეთ მსოფლიოს თვალში როგორც არასანდო პარტნიორს, რაც ყოველთვის იქნება ევროპა-ამერიკისთვის სალაპარაკო თემა.

რუსეთს მომავალში ეყოლება ახალი მთავრობა, რომელიც ურთულესი ჩიხიდან გამოიყვანს ქვეყანას, ხალხს, ჩამორეცხავს სამარცხვინო იარლიყებს, გამოასწორებს ტერიტორიებთან დაკავშირებულ შეცდომებს და, რაც მთავარია, საბჭოთა კავშირის შექმნის პირდაპირი მტერი იქნება. ახალი მთავრობის წევრებს მიაჩნიათ, რომ მისახედია ის უზარმაზარი მიწები, რომელთაც რუსეთი ფლობს და საკუთარი ხალხი, რომ სხვა სახელმწიფოების ცხოვრებაში ქექვა მათი საქმე არ არის. აი, აქედან იწყება, ვხედავ, რუსეთის აყვავება. თუმცა. მსოფლიოს ნდობის აღდგენასა და თავიდან მის მოპოვებას მაინც დიდი დრო დასჭირდება.

2014 წ. 20/I. დაძაბულობა მსოფლიო პილიტიკაში უკვე კულმინაციას აღწევს. დიდ პოლიტიკურ დებატებში ამერიკა იაქტიურებს, ვინაიდან რუსული ავანტურისტული პოლიტიკა მნიშვნელოვან ზიანს აყენებს როგორც ევროპას, ასევე აშშ-ს. რა თქმა უნდა რუსეთი თავისი პოლიტიკის გატარებას ცდილობს, მაგრამ ამხელა იმპერია ვერ ხვდება, რომ იმ ტოტს წრის, რომელზეც ზის. რუსეთი ალიანსშია აღმოსავლეთის ქვეყნებთან, რითაც ხელს უწყობს არეულობებს და მახვილით უმყარებს პოზიციას იმ რადიკალ მუსლიმებს, რომლებიც მომართულნი არიან ომისთვის. მაგ., ირანის ბირთვულ ამბიციებთან დაკავშირებით რუსეთის მიერ გატარებული პოლიტიკა ძალიან საშიშია არ მხოლოდ დანარჩენი მსოფლიოსთვის, არამედ, უპირველესად, სწორედ რუსეთისთვის. ასევე მცდარი პოლიტიკა გაატარა რუსეთმა უკრაინასთან, რასაც ძალადობად ვაფასებ. დღეს სურათი ნათელი, რომ ის, რაც უკრაინაში ხდება, რუსეთის ჩარევამ გამოიწვია, ანუ რევოლუციური მდგომარეობა, სამოქალაქო ომი. ამიტომ ევროპა და ამერიკა დაუნდობელ ბრძოლას უცხადებენ რუსეთის მთავრობას, რითაც უკრაინის ოპოზიციას ეხმარებიან, ბაზას უმყარებენ. ისინი რუსეთს თავის პოლიტიკას არ გაატარებინებენ და ყველა სფეროში დაუპირისპირდებიან. ვგულისხმობ თუნდაც სანქციების დაწესების მუქარას და ა. შ. ერთი სიტყვით, რისი გაკეთებაც შეუძლიათ ევროპას და ამერიკას, ყველაფერზე წავლენ.

აქვე ავღნიშნავ, რომ რუსეთის როლი, როგორც ოკუპანტისა საქართველოში, კიდევ უფრო დამძიმდება. იმ ფაქტორებს შორის, რომელსაც დასავლეთი ჩამოუთვლის რუსეთს, საქართველოს საკითხიც აღმოჩნდება. ესენია: მავთულხლართების გავლება, მიწების მითვისება და მრავალი სხვა. განსაკუთრებით მინდა ვთქვა აფხაზეთში შექმნილ სიტუაციაზე. რუსეთი მის მიმართ ისეთ კანონებს იღებს, რომელიც აფსუებს ყველანაირად ავიწოებს. მომავალში (ეს ადრეც ვიწინასწარმეტყველე) აფსუა, როგორც ერი, ეროვნება არ იარსებებს.

სამაჩაბლოს, შიდა ქართლის ტერიტორიების მართლაც უსირცხვილო ოკუპაცია, მავთულხლართების შემოვლება ქართული მიწებისთვის - ეს ისეთი ხილული ფაქტია, რომელსაც რუსეთის მთავრობა ვერ უარყოფს. ამით მტკიცდება საქართველოს რუსეთის მიერ ოკუპირება. სხვათა შორის, ჩრ. ოსეთი მაიც და მაინც თავს არ იკლავს სამაჩაბოს, მათი თქმით, სამხრეთ ოსეთის შეერთებისთვის.  ან, ნეტავ, როგორ უნდა შეიერთონ? სამხრეთ ოსეთის არსებობა კოსმოსში საერთოდ არ აღინიშნება, არ ფიქსირდება. ვხედავ, რუსები აუცილებლად დაიხევენ უკან და მავთულხლართებს საკუთარი ხელით მოხსნიან და წავლენ.

ვხედავ, რუსეთი წააგებს უკრაინაში, წააგებს საქართველოში და წააგებს მთელს კავკასიაში. აზერბაიჯანი, რომელსაც ძლიერი ძალები უმაგრებს ზურგს, პრეტენზიებს ხმამაღლა გამოთქვამს.

ქართული შიდა პოლიტიკა იძაბება. ხალხში ნელ-ნელა ფეხს იკიდებს უკმაყოფილება. ის მოლოდინები, რომლენიც მათ ჰქონდათ, მიაჩნიათ, რომ გაუცრუვდათ, არ გაუმართლდათ. მაგრამ ის, რასაც ელოდები თავისით არ მოვა, თუ ხელი არ გაანძრიე და ჭკუა არ მიახმარე.  ვხედავ, რომ იმართება მიტინგები და ეს მიტინგება ვერ იქნება მართული იმიტომ, რომ ყველა თავისას თხოულობს, თავის პროტესტს გამოთქვამს. ადამიანები გაჯიუტებულ პატარა ბავშვებს ჰგვანან. მთავრობა დიდ ძალას ვერ გამოიყებენს. მათ მაგალითად ძველი მთავრობის ქმედებები აქვთ. ამიტომ მთავრობამ პოლიტიკური კურსი უნდა შეცვალოს და ახალი სახეებიც მოიყვანოს. ახალი ხალხი ჰაერივით სჭირდება მთავრობა და მოსახლეობასაც ახალი იმედები გაუჩნდება. აქვე ავღნიშნავ, რომ ეს ახალი სახეები უფრო მეტის მომტანნი არიან თავისი ცოდნითა და გამოცდილებით ქართული პოლიტიკისთვის, ვიდრე წარსულში იყვნენ და ჩემი საცოდავი ხალხიც, ბოლო-ბოლო, ამოისუნთქავს. სწორედ ესენი არიან ჩემი ნაწინასწარმეტყველები „მეცნიერები“ და „გიორგი ბრწყინვალე“ . ისინი ფართო ნაბიჯებით შემოვლენ პოლიტიკაში. გატარდება ისეთი რეფორმები, რომლებიც ქართველ ხალხს მოერგება. განსაკუთრებით, ეკონომიკაში, ჯანდაცვაში, განათლებაში. ბევრი რამ გამოსწორდება. მოდიან ახალი მინისტრები, მოდის ახალი მთავრობა და ვერავინ იტყვის, რომ ისინი მართვდნი არიან. ამას ღიად დაინახავს ყველა, გამომდინარე მათი პოლიტიკური ნაბიჯებიდან. განსაკუთრებით დიდი ძვრები მოხდება სოფლის მეურნეობაში. ეს იქნება უმნიშვნელოვანესი, სტრატეგიული პრობლემების გადაჭრა. ეს იქნება გადარჩენა ჩემი ერისა და ქვეყნისა.

მინდა ისიც ავღნიშო, რომ მსოფლიოში არსებული პოლიტიკური ვითარება საქართველოს წისქვილზე დაასხამს წყალს. საქართველოსთან დაკავშირებით საგარეო პოლიტიკაში დიდ სამუშაოებს ჩაატარებს დასავლეთი. ხაზგასმით უნდა ვთქვა, რომ ისეთი მნიშვნელოვანი პოლიტიკური გადაწყვეტილებები, რომლებსაც მიითებენ, არც ერთი მთავრობის დროს არ ჰქონია საქართველოს. მთავარი ის არის, რომ ჩვენი ქვეყანა რუსეთთან მოლაპარაკებებში მარტო აღარ იქნება. ამერიკა და ევროპა ხმამაღლა განაცხადებენ, რომ დაიცავენ საქართველოს ერთიანობას და მთლიანობას და რუსეთ არ მისცემენ იმის საშუალებას, რომ ამ პატარა ქვეყანაში დემოკრატია ჩაკლას. ვხედა იმასაც, რომ საქართველოს ყველა გადაწყვეტილებას ამერიკა და ევროპა პატივს სცემენ, ვინაიდან ისინი თავს გამოიჩენენ იმით, რომ ამერიკა-ევროპის მითითებებს საერთოდ არ შეასრულებენ! ახალი მთავრობა მიიღებს აბსოლუტერად სწორ პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებს, რაც თავად დასავლეთსაც მოეწონება. ეს ეს ზუსტად საქართველოს ის მეცნიერული ტვინია, რაც ჯერ კიდევ 25 წლის წინ ვიწინასწარმეტყველე. ბოლოს და ბოლოს, ქართული პოლიტიკა სწორად აზროვნებს იწყებს. მთავარი ის იქნება, რომ რუსეთს არავითარ საბაბს არ მისცემს საიმისოდ, რომ ომი გაგვიმართოს, მიუხედავად კრემლის ყველა მცდელობისა.  პირიქით, ქართული პოლიტიკის ანკესზე წამოეგეგბა რუსეთის მთავრობა. მერწმუნეთ, ეს ასეა ასი პროცენტით.

საქართველოში ახალ პოლიტიკურ სახეებთან ერთად ახალი ბიზნესმენებიც ჩნდებიან, ანუ ღვინის, ლუდის, ლიმონათისა და ა. შ. ახალი მწარმოებლები, რომლებიც ახალ ბრენდებს შესთავაზებენ ხალხს.

23 февраля 2026

რკინიგზის აფხაზეთის მონაკვეთზე რუსეთი კვლავ ვაჭრობს

მაშინ, როდესაც აშშ-მ სამხრეთ კავკასიიდან, ფაქტიურად, გამოაძევა რუსეთი (რომელმაც ყარაბაღი დათმო და გიუმრის ნაკლული სამხედრო ბაზის ამარაა დარჩენილი), რაზეც ამერიკის ვიცე-პრეზიდენტ ვენსის ვიზიტის შედეგებიც მეტყველებს, - რუსეთი ალაპარაკდა საქართველოს რკინიგზის აფხაზეთისმონაკვეთის აღდგენაზე. ეს საკითხი რუსეთის ვიცე-პრემიერმა ალექსეი ოვერჩუკმა მ. წ. 13 თებერვალს გააჟღერა.

ოვერჩუკის თქმით, მარშრუტის აღდგენა ხელს შეუწყობს კავკასიაში სატრანსპორტო და ლოჯისტიკური კავშირის გაძლიერებას. ეს მნიშვნელოვანია ირანის, აზერბაიჯანის, საქართველოს, სომხეთის, თურქეთისა და რუსეთის ხალხების მშვიდობის, სტაბილურობისა და ეკონომიკური კეთილდღეობისთვის.

კრისტინა პურენმა, რუსეთის საგარეო ვაჭრობის აკადემიის საერთაშორისო ურთიერთობებისა და პოლიტიკის კვლევების ინსტიტუტის უმცროსმა მკვლევარმა, აღნიშნა ამ გეგმების განხორციელების სირთულეები: „ნაკლებად სავარაუდოა, რომ აფხაზური მხარე დათანხმდეს ამას აღიარების გარეშე (ან, დასაწყისისთვის, საქართველოსთან ძალის გამოუყენებლობის შესახებ შეთანხმების გარეშე), ხოლო თბილისისთვის ნებისმიერი ფორმალური შეთანხმების ხელმოწერა ნიშნავს აფხაზეთის ფაქტობრივ აღიარებას და საქართველოს ხელისუფლება ამაზე არ წავა. ამიტომ, მაშინაც კი, თუ ყველა მხარეს აქვს ეკონომიკური ინტერესები, პოლიტიკური უთანხმოებები კვლავ რჩება ამ პროექტის განხორციელების მთავარ დაბრკოლებად“.


„ამჟამად არ არსებობს წინაპირობები ზემოთ ნახსენები დოკუმენტების ხელმოწერისთვის და მეორეც, „ქართული ოცნების“ პარტიისთვის ეს სერიოზული დარტყმა იქნება მისი საზოგადოებრივი მხარდაჭერისთვის, რასაც ისიც არ დათანხმდება“
. - ამბობს ექსპერტი.

მისივე თქმით, საქართველო ტრანზიტის სანაცვლოდ „ტერიტორიული მთლიანობის“ აღიარებას დაჟინებით მოითხოვს, რაც არარეალურია, რადგან მოსკოვი აღიარებს აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობას.

„საქართველოსთვის, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით ლოჯისტიკასთან დაკავშირებული საკითხები გარდაუვლად პოლიტიკური ხასიათისაა. ისტორიულად, ქართული მხარე ეწინააღმდეგებოდა ტრანსკავკასიური გზატკეცილის, ხოლო მოგვიანებით სამხრეთ ოსეთის გავლით რკინიგზის მშენებლობას და ცდილობდა რუსეთთან ყველა კონტაქტი მხოლოდ მისი ტერიტორიის გავლით კონცენტრირებას. ახალ რეალობაში, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით ტრანზიტის გახსნამ შეიძლება საქართველოს მნიშვნელოვანი ეკონომიკური სარგებელი მოუტანოს. მიუხედავად ამისა, ამ საკითხის პოლიტიზება, სავარაუდოდ, კვლავაც შეაფერხებს ასეთი გადაწყვეტილებების პროგრესს“, - პროგნოზირებს პურენი.

ამასობაში, სამხრეთ ოსეთთან დაკავშირებით, პურენის აზრით, სიტუაცია შეიძლება უფრო მარტივი იყოს.

ექსპერტის აზრით, აფხაზეთის გავლით რკინიგზის ხაზი ტექნიკური თვალსაზრისით უფრო მარტივი ჩანს, რადგან ის მხოლოდ ოჩამჩირიდან საქართველოს საზღვრამდე მონაკვეთის აღდგენას მოითხოვს, რაც შავი ზღვის სანაპიროზე მდებარე პორტებთან წვდომას უზრუნველყოფს. სამხრეთ ოსეთის გავლით ვარიანტი მოითხოვს ახალი ხაზის მშენებლობას ალაგირიდან (ჩრდილოეთ ოსეთი) ცხინვალამდე კავკასიონის მთების გავლით, სადაც გვირაბი აშენდება, რასაც მოჰყვება გორამდე რკინიგზის აღდგენა (ეს მონაკვეთი ბრტყელ ზედაპირზე გადის, რაც აღდგენას ამარტივებს).


რაც შეეხება საავტომობილო ტრანზიტს, პურენის თქმით, პირველი პრიორიტეტი საგზაო ინფრასტრუქტურის გაფართოებაა. თუ სატვირთო მანქანების მოძრაობა ათასობით მანქანას მიაღწევს, არსებული ორზოლიანი ტრანსკავკასიური მაგისტრალი ვერ შეძლებს ტვირთის გატარებას, ამიტომ ნორმალური ფუნქციონირებისთვის ის ოთხ ზოლამდე უნდა გაფართოვდეს. გარდა ამისა, სამხრეთ ოსეთის გავლით ტრანზიტი უნდა აკმაყოფილებდეს საერთაშორისო სატრანსპორტო სტანდარტებს. კერძოდ, საჭიროა სიმძლავრეები საერთაშორისო კლასის ტვირთების გადატვირთვის, დახარისხებისა და დროებითი შენახვისთვის, ასევე თანამედროვე სატრანსპორტო და ლოჯისტიკური ცენტრები და სასაწყობო ტერმინალები.

საქართველოს რუსეთთან რკინიგზის აღდგენის გეგმები არ აქვს და ამაზე მოსკოვთან არ საუბრობს, განაცხადა საქართველოს რკინიგზამ სოციალურ ქსელში. კომპანიის პრესსამსახურმა აღნიშნა, რომ ამ საკითხის განხილვის საფუძველი არ არსებობს.


 


05 января 2026

1993 წ. 5 იანვარს აფსუებმა სოხუმის შტურმი სცადეს.

1993 წლის 5 იანვარს აფსუებმა სოხუმს შემოუტიეს. ჯერ რამდენიმე დღე ქალაქის საცხოვრებელ კვარტლებს უშენდნენ ჭურვებსა და გრადის ზალპური რაკეტები, მაგრამ მდ. გუმისთის ფორსირება და სოხუმის შტურმის მცდელობა წარუმატებელი გამოდგა. 

შეტევაში მტრის მონაცემებით 37 აფსუა დაიღუპა და ასზე მეტი დაიჭრა. თუმცა, როცა ტყვეთა და გვამების გაცვლა განხორციელდა, მათგან 90-მდე დაღუპული დაითვალეს ჩვენებმა. 

ჩვენი ბატალიონი N55090 ოჩამჩირის რ-დან (ს. კინდღი) ახალი დაბრუნებული იყო, სადაც 30 დეკემბერს გადაგვისროლეს 80-მდე მებრძოლი. პირადად გენერალმა გენო ადამიამ გაგვაცილა და 23-ე ბრიგადიდან მსუბუქი იარაღი და ტყვია-წამალი (АГС, РПГ, ПК და ა. შ.), ცხადია, შესაბამისი ტრანსპორტიც გამოგვიყვეს. მიზეზი ის იყო, რომ ღამით, იმ დიდთოვლობაში 10-მდე ჩვენიანი აფსუათა დივერსიულ რაზმს, ეტყობა, მიპარვით დაუხოცია. რატომ მოხდა ეს, დღემდე გაურკვეველია. მტერს ვერ მივუსწარით, გაქცეულები იყვნენ, თუმცა, იანვრის დასაწყისში მათ თავისი მიიღეს! 


1993 წ. იანვრის მტევაზე მათი ისტორიკოსი ვალიკო ფაჩულია წიგნში „ქართულ-აფხაზური ომი 1992-93“ წერს, რომ ქართული ჯარების სოხუმის დაჯგუფების წინააღმდეგ შეტევის ჩატარების გადაწყვეტილება აფხაზეთის შეიარაღებული ძალების ხელმძღვანელობამ მიიღო „აღმოსავლეთ ფრონტზე არსებული მძიმე ვითარების გამო, სადაც მტერი სისტემატურად ახორციელებდა შეტევებს მთელი თავდაცვითი ხაზის გასწვრივ“. 

თუმცა, არახელსაყრელი ამინდის პირობებისა და სხვა სერიოზული ფაქტორების გამო, ეს ოპერაცია ჩაუფლავდათ. ამასთან, ეს "მეცნიერი" მიუთითებს, რომ, თურმე, ქართველებმა 150 კაცი დაკარგეს დაღუპულებისა და დაჭრილების სახით, აგრეთვე 2 ტანკი და БМ-21 "გრადი", რაც მტკნარი სიცრუეა. ქსელში თავად აფსუების მიერაა გავრცელებული ვიდეო კადრები, სადაც ვ. არძინბამ როგორ "გადაუარა" ამ ოპერაციის მონაწილე მეთაურებს.

აფსუათა მაშინდელმა ე. წ. თავდაცვის მინისტრმა, "გენერალ-ლეიტენანტმა" სულთან სოსნალიევმა განაცხადა: „ბევრი სოხუმზე იანვრისა და მარტის შეტევას წარუმატებლად მიიჩნევს, თუმცა, ეს არაა სრული სიმართლე. იმ პირობებში მთავარი მიზანი იყო ფართომასშტაბიან ოპერაციებში ჯარების მართვის პრაქტიკა, მტრის ძლიერი და სუსტი მხარეების იდენტიფიცირება, რომელიც ოთხჯერ აღემატებოდა ჩვენს რაოდენობას და 15-20-ჯერ მეტი არტილერია ჰქონდა. სწორედ მაშინ მიღებული საბრძოლო გამოცდილების წყალობით განხორციელდა სექტემბრის ოპერაცია წარმატებით"... 

რომ არა მაშინდელი საქართველოს პოლიტიკური ხელისუფლებისა და, ხშირ შემთხვევაში, ჯარის მეთაურთა არაკომპეტენტურობისა და/ან პირდაპირი ღალატისა, ჩვენ აფხაზეთს შევინარჩუნებდით.

06 декабря 2025

ტიმოთი სნაიდერი. მესამე მსოფლიო ომის სამი სცენარი.

მოდით, ფხიზელი განვიხილოთ მესამე მსოფლიო ომის სამი ნაცნობი სცენარი.

ცუდი იქნებოდა, თუ თქვენი ქალაქი დაიწვებოდა. ეს სრულიად გონივრული შიშია. რა უნდა გააკეთოთ, თუ თქვენი მეზობლის სახლი იწვის? რა თქმა უნდა, ხანძარში სახანძრო სამსახურ არ უნდა დაადანაშაულოთ ​​და არ უნდა მოაწყოთ საპროტესტო აქცია სახანძროს წინ, რათა მანქანები შიგნით ჩაკეტოთ. ეს უკვე არა შიში, არამედ თვითგანადგურების პანიკა. ისტერია მთელი ქალაქის დაწვას გამოიწვევს.

 

ცუდი იქნებოდა, თუ მესამე მსოფლიო ომი დაიწყებოდა. ეს გონივრული შიშია. რუსეთისადმი წინააღმდეგობით უკრაინელები ყველა ასეთ კატასტროფის სცენარს ნაკლებ სავარაუდოდ ხდიან. ჩვენი სამყაროს მასშტაბით, უკრაინელები მეხანძრეები არიან. ისინი ყველა დანარჩენის უსაფრთხოებას იცავენ. აზრი არ აქვს მათ რუსეთის შემოჭრაში დადანაშაულებას ან მათი სამუშაოს შესრულებაში ხელის შეშლას. ესეც არა შიში, არამედ თვითგანადგურების პანიკა. ისტერია მესამე მსოფლიო ომს უფრო სავარაუდოს ხდის.

 

მოდით, ფხიზლად განვიხილოთ მესამე მსოფლიო ომის სამი ნაცნობი სცენარი:

 

1) ევროპაში ჩვეულებრივი ომის ესკალაცია;

2) წყნარ ოკეანეში ჩვეულებრივი ომის ესკალაცია; და

3) ბირთვული იარაღის გავრცელება.

 

სამივე შემთხვევაში უკრაინის წინააღმდეგობა ჩვენს, დანარჩენებ უფრო მეტ უსაფრთხოება უზრუნველყოფს. უკრაინელები ევროპაში ომს საკუთარ მიწაზე აკავებენ; ისინი ომს წყნარ ოკეანეში აკავებენ; და ხელს უშლიან ბირთვული იარაღის გავრცელებას. მესამე მსოფლიო ომის ეს სცენარები არ შესრულებულა, რადგან უკრაინელები რისკზე მიდიან.

 

1. ესკალაცია ევროპაში. 1940-იანი წლებიდან მესამე მსოფლიო ომის ტრადიციული სცენარი ევროპაში დიდი სახელმწიფოების კონფლიქტი იყო, რომელიც მოსკოვის ხელმძღვანელობით განხორციელებული შეჭრით არის გამოწვეული. ეს შეჭრა მოხდა. უკრაინის წყალობით, ომი ერთი ქვეყნით შემოიფარგლა - მათი ქვეყნით. რუსეთი უკრაინაში პროვოკაციის გარეშე შეიჭრა 2014 ., შემდეგ კი გაცილებით დიდი მასშტაბით 2022 წელს. თითქმის ყველა პროგნოზის მიუხედავად, უკრაინამ წინააღმდეგობა გაუწია სრულმასშტაბიან რუსულ შეჭრას, რითაც 1945 წლის შემდეგ თავის ტერიტორიაზე ყველაზე დიდი ომი შეაჩერა. ეს იმდენად გრანდიოზული მიღწევაა, რომ ჩვენ ხშირად უგულებელვყოფთ მას. ეს უკრაინელებისთვის წარმოუდგენელი ფასით მოხდა. უკრაინა დამოკიდებულია მოკავშირეებისგან იარაღის მიწოდებაზე. თუ ჩვენ ამას შევწყვეტთ ჩვენივე შიშების გამო ან სხვა რაიმე მიზეზით, უკრაინამ შეიძლება წააგო და ომი, სავარაუდოდ, გაფართოვდება.

 

2. ესკალაცია წყნარ ოკეანეში. 21- საუკუნეში, მესამე მსოფლიო ომის მთავარი სცენარი იყო ჩინეთის  ტაივანში შეჭრა, რაც გამოიწვევდა ამერიკულ პასუხ. ეს შეჭრა არ მომხდარა და, სავარაუდოდ, არც მოხდება, სანამ უკრაინა წინააღმდეგობას გაუწევს და წინააღმდეგობის გაწევის უნარი ექნება. მაშინ, როცა უკრაინელები აკავებენ ომს ევროპაში, ისინი ასევე აკავებენ ომს წყნარ ოკეანეში. სანამ ჩინეთი ხედავს წარმატებულ კოალიციას და მნიშვნელოვან წინააღმდეგობას უკრაინისგან, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ის განახორციელებს სარისკო შეტევას წყნარ ოკეანეში. როგორც ტაივანის ლიდერები ცდილობენ ჩვენ დაგვარწმუნონ, უკრაინის გამარჯვება აზიაში ომის თავიდან აცილების საუკეთესო გზაა. როგორც ყველაზე მაღალი რისკის ქვეშ მყოფი ხალხი, ისინი მტკიცედ და თანმიმდევრულად სთხოვენ ამერიკელებს უკრაინის შეიარაღებას.

 

3. ბირთვული იარაღის გავრცელება. ბირთვული ომი გაცილებით სავარაუდო ხდება, როდესაც მრავალ ქვეყანას გაუჩნდება ბირთვულ იარაღს. უკრაინის წინააღმდეგობა ამას ხელს უშლის. რუსეთი უკრაინას ბირთვული ომით აშანტაჟებს 2022 წლის თებერვლიდან. უკრაინელები ამ ბირთვულ შანტაჟს რომ დამორჩილებოდნენ და წინააღმდეგობა არ გაიათ, მსოფლიო ახლა ბირთვული იარაღით იქნებოდა სავსე. გაკვეთილი ისაა, რომ ყველა ქვეყანამ, რომელსაც ეს იარაღი არ აქვს,  რუსული საფრთხის მსგავსი გამოწვევის საწინააღმდეგოდ ის უნდა შექმნას. მაგრამ უკრაინა მტკიცედ დგას. თუ ჩვენ უკრაინის მხარდაჭერას შევწყვეტთ, ამით არა მხოლოდ  იმ ადამიანებს მოვკლავთ, ვინც ჩვენს უსაფრთხოებას უზრუნველყოფს, არამედ შევქმნით სამყაროს, რომელშიც ბირთვული იარაღი გავრცელდება და ბირთვული ომი გაცილებით სავარაუდო გახდება. უკრაინელები ამ ყველაფერს აკავებენ, აფერხებენ და ფრთხილებენ იმ არასრულყოფილ სამყაროში, რომელშიც გვიწევს ცხოვრ. რისკები რეალურია, მაგრამ ფხიზელი შეფასება, ისტერიის გარეშე, აჩვენებს, რომ უკრაინის მხარდაჭერა მათი შეკავების საუკეთესო გზაა.

 

ისტერიას მივყავართ დიდი ძლიერი კაცის თაყვანისცემამდე და რაღაც მარტივ პასუხზე ოცნებას. ადამიანები, რომლებიც მესამე მსოფლიო ომის შესახებ ისტერიას ავრცელებენ, მიდრეკილნი არიან სჯეროდეთ დიდი ძლიერი პუტინის და დიდი ძლიერი ტრამპის.

 

დიდი ძლიერი პუტინი ბირთვულ ომზე საუბრობს, ამიტომ ჩვენ უნდა დავპანიკდეთ და უკრაინელები დანებდნენ. პუტინი თითქმის სამი წელია განუწყვეტლივ საუბრობს ბირთვულ ომზე. თავად რუსები ამას სერიოზულად არ აღიქვამენ. (ეს იქიდანაც ჩანს, რომ არც ერთმა რუსმა არ მოისურვა თავისი შვილის ლონდონიდან, პარიზიდან და ნიუ-იორკიდან დაბრუნება). კრემლმა იცის, რომ არსებობენ ამერიკელი ისტერიკები, რომლებიც ბირთვული რიტორიკის მიმართ დაუცველები იქნებიან და ამიტომ აგრძელებენ მცდელობებს. თუმცა, დიდი ძლიერი პუტინის რწმენა არის ის, რაც მას ძლიერს ხდის, ხოლო დიდი ძლიერი პუტინისადმი დათმობა მესამე მსოფლიო ომს უფრო სავარაუდოს ხდის.

 

დიდმა და ძლევამოსილმა ტრამპმა გაავრცელა ფანტაზია, რომ მას შეუძლია რუსეთ-უკრაინის ომის დასრულება არჩევიდან ოცდაოთხი საათის განმავლობაში. როგორც უკვე დავრწმუნდით, ეს სრული სისულელეა. ტრამპს არ აქვს ძალა, აიძულოს რუსები შეწყვიტონ თავიანთი შეჭრა ისევე, როგორც არ აქვს ძალა, აიძულოს უკრაინელები, შეწყვიტონ წინააღმდეგობა. რუსები იმედოვნებენ, რომ აიძულებენ ტრამპ, შეწყვიტოს უკრაინისთვის იარაღის მიწოდება, რაც მათთვის ომს გაამარტივებს, თუმცა, ეს მას არ დაასრულებს. ამისათვის ისინი ცდილობენ ამერიკელებში ისტერიის დათესვას მესამე მსოფლიო ომის შესახებ. თუ ტრამპი შეწყვეტს უკრაინისთვის იარაღის მიწოდებას, ეს უკრაინის დამარცხებას უფრო სავარაუდოს გახდის, რაც გაზრდის მესამე მსოფლიო ომის ალბათობას.

 

რუსეთ-უკრაინის ომი არ არის სატელევიზიო შოუ ან პოდკასტი. მისი დასრულება შეუძლებელია ცრუ მამაკაცურობით ან ნამდვილი ისტერიით. მისი დასრულება შეუძლებელია მათი პროპაგანდის მოსმენით, ვინც ის დაიწყო ან ჯადოსნური სამყაროს დაპირებებით. ერთი მხარე გაიმარჯვებს, მეორე კი წააგებს. უკრაინელებმა ტიტანურად რთული სიტუაცია აიღეს და ჩვენთვის მაქსიმალურად გაამარტივეს. წინააღმდეგობით მათ ყველანაირად გააუმჯობესეს ჩვენი ეროვნული უსაფრთხოება.  საბრძოლო ველზე მათი დანაკარგები ერთ სულ მოსახლეზე დაღუპულთა რაოდენობის თვალსაზრისით, დაახლოებით იგივე, რაც ამერიკელების დანაკარგები ორივე მსოფლიო ომში ერთად აღებულ. და, რა თქმა უნდა, ბრძოლის ველზე დაკარგულ ამ სიცოცხლეს უნდა დაემატოს ათიათასობით მშვიდობიანი მოსახლეობის მსხვერპლი და რუსული ოკუპაციისგან მილიონობით ლტოლვილი. ჩვენ ეს უნდა დავაფასოთ.

 

სწორედ იმიტომ, რომ უკრაინელებმა ჩვენი ცხოვრება გაამარტივეს,  მათი მსხვერპლი და ტანჯვა ჩვენ სათანადოდ უნდა აღვიქვათ. უკრაინული წინააღმდეგობა ქმნის სამყაროს, სადაც შეგვიძლია საკუთარ შიშებს მოვუსმინოთ და ყურადღება არ მივაქციოთ სტრატეგიულ რეალობებს. მათი გამბედაობა საშუალებას გვაძლევს ავირჩიოთ სიმხდალე. მაგრამ ჩვენი ისტერიის თავს მოხვევა იმ მამაც ადამიანებზე, რომლებიც ჩვენს უსაფრთხოებას უზრუნველყოფენ, ყველაზე საშიში რამ არის, რაც შეგვიძლია გავაკეთოთ. არავის, ვინც ჯანსაღ გონზეა, ესამე მსოფლიო ომი არ სურს. ამიტომ ნუ შევქმნით მას იმ ადამიანებთა უარყოფითა და მიტოვებით, ვინც მას აფერხებს.

 

ტიმოთი სნაიდერი.

ამერიკელი ისტორიკოსი, იელის უნივერსიტეტის პროფესორი, აღმოსავლეთ ევროპის ისტორიის სპეციალისტი.