ოვერჩუკის თქმით, მარშრუტის აღდგენა ხელს შეუწყობს კავკასიაში სატრანსპორტო და ლოჯისტიკური კავშირის გაძლიერებას. ეს მნიშვნელოვანია ირანის, აზერბაიჯანის, საქართველოს, სომხეთის, თურქეთისა და რუსეთის ხალხების მშვიდობის, სტაბილურობისა და ეკონომიკური კეთილდღეობისთვის.
კრისტინა პურენმა, რუსეთის საგარეო ვაჭრობის აკადემიის საერთაშორისო ურთიერთობებისა და პოლიტიკის კვლევების ინსტიტუტის უმცროსმა მკვლევარმა, აღნიშნა ამ გეგმების განხორციელების სირთულეები: „ნაკლებად სავარაუდოა, რომ აფხაზური მხარე დათანხმდეს ამას აღიარების გარეშე (ან, დასაწყისისთვის, საქართველოსთან ძალის გამოუყენებლობის შესახებ შეთანხმების გარეშე), ხოლო თბილისისთვის ნებისმიერი ფორმალური შეთანხმების ხელმოწერა ნიშნავს აფხაზეთის ფაქტობრივ აღიარებას და საქართველოს ხელისუფლება ამაზე არ წავა. ამიტომ, მაშინაც კი, თუ ყველა მხარეს აქვს ეკონომიკური ინტერესები, პოლიტიკური უთანხმოებები კვლავ რჩება ამ პროექტის განხორციელების მთავარ დაბრკოლებად“.
„ამჟამად არ არსებობს წინაპირობები ზემოთ ნახსენები დოკუმენტების ხელმოწერისთვის და მეორეც, „ქართული ოცნების“ პარტიისთვის ეს სერიოზული დარტყმა იქნება მისი საზოგადოებრივი მხარდაჭერისთვის, რასაც ისიც არ დათანხმდება“. - ამბობს ექსპერტი.
მისივე თქმით, საქართველო ტრანზიტის სანაცვლოდ „ტერიტორიული მთლიანობის“ აღიარებას დაჟინებით მოითხოვს, რაც არარეალურია, რადგან მოსკოვი აღიარებს აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობას.
„საქართველოსთვის, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით ლოჯისტიკასთან დაკავშირებული საკითხები გარდაუვლად პოლიტიკური ხასიათისაა. ისტორიულად, ქართული მხარე ეწინააღმდეგებოდა ტრანსკავკასიური გზატკეცილის, ხოლო მოგვიანებით სამხრეთ ოსეთის გავლით რკინიგზის მშენებლობას და ცდილობდა რუსეთთან ყველა კონტაქტი მხოლოდ მისი ტერიტორიის გავლით კონცენტრირებას. ახალ რეალობაში, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით ტრანზიტის გახსნამ შეიძლება საქართველოს მნიშვნელოვანი ეკონომიკური სარგებელი მოუტანოს. მიუხედავად ამისა, ამ საკითხის პოლიტიზება, სავარაუდოდ, კვლავაც შეაფერხებს ასეთი გადაწყვეტილებების პროგრესს“, - პროგნოზირებს პურენი.
ამასობაში, სამხრეთ ოსეთთან დაკავშირებით, პურენის აზრით, სიტუაცია შეიძლება უფრო მარტივი იყოს.
ექსპერტის აზრით, აფხაზეთის გავლით რკინიგზის ხაზი ტექნიკური თვალსაზრისით უფრო მარტივი ჩანს, რადგან ის მხოლოდ ოჩამჩირიდან საქართველოს საზღვრამდე მონაკვეთის აღდგენას მოითხოვს, რაც შავი ზღვის სანაპიროზე მდებარე პორტებთან წვდომას უზრუნველყოფს. სამხრეთ ოსეთის გავლით ვარიანტი მოითხოვს ახალი ხაზის მშენებლობას ალაგირიდან (ჩრდილოეთ ოსეთი) ცხინვალამდე კავკასიონის მთების გავლით, სადაც გვირაბი აშენდება, რასაც მოჰყვება გორამდე რკინიგზის აღდგენა (ეს მონაკვეთი ბრტყელ ზედაპირზე გადის, რაც აღდგენას ამარტივებს).
რაც შეეხება საავტომობილო ტრანზიტს, პურენის თქმით, პირველი პრიორიტეტი საგზაო ინფრასტრუქტურის გაფართოებაა. თუ სატვირთო მანქანების მოძრაობა ათასობით მანქანას მიაღწევს, არსებული ორზოლიანი ტრანსკავკასიური მაგისტრალი ვერ შეძლებს ტვირთის გატარებას, ამიტომ ნორმალური ფუნქციონირებისთვის ის ოთხ ზოლამდე უნდა გაფართოვდეს. გარდა ამისა, სამხრეთ ოსეთის გავლით ტრანზიტი უნდა აკმაყოფილებდეს საერთაშორისო სატრანსპორტო სტანდარტებს. კერძოდ, საჭიროა სიმძლავრეები საერთაშორისო კლასის ტვირთების გადატვირთვის, დახარისხებისა და დროებითი შენახვისთვის, ასევე თანამედროვე სატრანსპორტო და ლოჯისტიკური ცენტრები და სასაწყობო ტერმინალები.
საქართველოს რუსეთთან რკინიგზის აღდგენის გეგმები არ აქვს და ამაზე მოსკოვთან არ საუბრობს, განაცხადა საქართველოს რკინიგზამ სოციალურ ქსელში. კომპანიის პრესსამსახურმა აღნიშნა, რომ ამ საკითხის განხილვის საფუძველი არ არსებობს.
Комментариев нет:
Отправить комментарий