რუსეთის ტერორისტული დიქტატურა სრულდება

როდესაც ვ. პუტინის ავტორიტარულმა რეჟიმმა ქვეყნის შიგნით „მოაგვარა“ ყველა პრობლემა, კრიმინალურ-მაფიოზურმაა ხელისუფლებამ ფარატინა ქაღალდად აქცია კონსტიტუცია და საზოგადოება აბსოლუტურუდა დაიმორჩილა, მან პერმანემტული გარე აგრესიები დაიწყო (თუმცა, რუსეთის ბუნებიდან გამომდინარე, სხვა ქვეყნებზე თავდასხმები ამ ქვეყნის მულმივი თანამდევია). მაგრამ სწორედ გარე აგრესია აღმოჩნდა ის, რასაც რუსეთის ავტორიტარული რეჟიმი ცუდად ახორციელებს. ტექნიკურად მას შეუძლია ძალის პროექცია სუსტებზე, მსხვერპლზე, მაგრამ საბოლოოდ ფიასკოს განიცდის. ამის მაგალითია რეჟიმის თავდასხმა საქართველოზე. მან ომი სამხედრო თვალსაზრისით მოიგო, მაგრამ პოლიტიკური შედეგი უკიდურესად არაადეკვატური აღმოჩნდა. აი, სირიაში რეჟიმმა ომი წააგო ინტერვენციის დაწყებიდან, ფაქტიურად, თვენახევრში, რადგან ჯარების შეყვანის მთავარი ამოცანა - თურქეთის იძულება მშვიდობისკენ რუსეთის პირობებით, ვერ განახორციელა. დღეს სიტუაცია განიხილება ექსკლუზიურად თურქეთის პირობებით: ოთხი მილი (რომელთაგან ორი ჯერ კიდევ უნდა აშენდეს რუსეთის ხარჯზე); თურქეთი, როგორც გაზის ჰაბი და ფანტასტიკური ფასდაკლებები, მათ შორის, მიწოდებული გაზის გადასახადის გადადება სულ მცირე ერთი წლის ვადით.  ასე რომ, სირიაში არც სამხედრო და არც პოლიტიკური გამარჯვებისთვის პუტინის რეჟიმს არ მიღწეულია.

დღეს, როგორც ვხედავთ, გაცილებით სუსტ უკრაინასთან სამხედრო შეტაკება ერთი, რეჟიმისთვის ძალიან უსიამოვნო მიმართულებით მიდის. ცხადია, უკრაინა მოქმედებს არა მხოლოდ საკუთარი შესაძლებლობებით, არამედ "უკრაინა პლუს რამშტეინის კოალიციის" სახით, მაგრამ პუტინს რომ გადაეჭრა ამოცანა - "კიევი სამ დღეში", ამ კოალიციის შექმნას უბრალოდ ვერც მოასწრებდნენ. ერთის მხრივ სახეზეა უკრაინელთა გმირობა და პუტინის რეჟიმის მიერ საკუთარი შესაძლებლობების აშკარად გადააჭარბა. მეორეს მხრივ, უკრაინა არ არის საქართველო და არც სირია, სადაც სამოქალაქო ომით მძვინვარებდა.

როგორც ჩანს, რუსულმა ავტორიტარიზმმა ამოწურა თავისი თავი, მაგრამ ტოტალიტარული ხელისუფლებისა და კონტროლის რეჟიმზე გადასვლა უკიდურესად უტოპიურად გამოიყურება. რაც ახლა რუსეთის შიგნით ხდება, არ არის ტოტალიტარული მმართველობის სისტემაზე გადასვლა და არც ავტორიტარიზმის გაძლიერება (ის აპრიორი ვერ გაძლიერდება). რუსული სინამდვილე დღეს სოციალ-პოლიტიკური, კულტურული და გნებავთ ცივილიზაციური კრუნჩხვები და სპაზმებია. ამასთან, მომაკვდავი გვამის კრუნჩხავები, ​​რა თქმა უნდა, სერიოზულად აზიანებს ყველაფერს, რაც მის გარშემოა.

გამომდინარე ნათქვამიდან, რუსეთში პირდაპირ ტერორისტული დიქტატურა ჩამოყალიბდა, რომელმაც თავისი განვითარების ყველა ეტაპი ძალიან სწრაფად გაიარა და დღეს უკრაინაზე თავდასხმის შემდეგ, პოლიტიკური სიკვდილის პირასაა.

ამგვარად, რუსულმა ავტორიტარულმა მოდელმა შეწყვიტა მუშაობა რესურსების ნაკლებობის გამო, ტოტალიტარულ მოდელზე გადასვლა შეუძლებელია იმ იდეის არარსებობის გამო, რომელსაც შეუძლია ამ მოდელის სტაბილურ მდგომარეობამდე მიყვანა. რუსეთი სწრაფად მიდის ქაოსისკენ, რომელიც ასევე გაივლის გარკვეულ ფაზებსა და ეტაპებს, მაგრამ ეს არის ცალმხრივი გზა.

ერთადერთი, რაც ჯერ კიდევ ბოლომდე არ არის გასაგები, არის ის, თუ რამდენ ადამიანს მოკლავს ის ამ აგონიის დროს; რამდენად უნდა გაანადგუროს რუსეთის ეკონომიკის, სოციალური, კულტურული სფეროს ნარჩენები; რამდენად გაიძარცვება და განადგურდება ქვეყნის ეროვნული სიმდიდრე ამ რეჟიმის სასიკვდილო კრუნჩხვების დროს.

დღეს ვერავინ იტყვის და ვერც ივარაუდებს, რამდენი დრო დასჭირდება ამ ქვეყნისა და ხალხის გამოჯანმრთელებას ქურდულ-მაფიოზური კასტის მმართველობის შემდეგ.

ერთი რამ ცხადია - ეს რეჟიმი სრულდება. ის საკუთარ თავს შთანთქავს და აქ არჩევანი არა აქვს. პუტინის რეჟიმი არსებითად სუიციდურია, რადგან მას არ შეუძლია განვითარება და მხოლოდ რაც მანამდე და არა მის მიერ შექმნილა, იმას ხრავს, სანსლავს და ეს, ფაქტობრივად, წინასწარ განსაზღვრავს მის უპირობო დასასრულს.

მოსკოვი დაბომბვას ელოდება?

რუსებს "სამხედრო ოპერაცია" გაეწელათ, მაგრამ მას ჯიუტად ომს არ უწოდებენ. ეუხერხულებათ ფიასკო სამ დღეში კიევის ამღებებს. ჰიბრიდული ომის პროპაგანდა ცდილობს, ომი არა უკრაინასთან, არამედ NATO-სთან და დასავლეთთან დაპირისპირებად წარმოსახონ. დამარცხების გზაზე დამდგარნი, საკუთარი "გრაჟდანებისთვის" ამ საკენკით ზრუნავენ.

კრემლი უკვე გაჰყვირის, რომ ფრონტებზე გამოჩნდნენ პოლონური და სხვა ქვეყნის შენაერთები და უკრაინული ლაპარაკი თითქმის არ ისმისო. ცხადია, ევროპა და ამერიკა, ავსტრალია, იაპონია, სამხრეთ კორეა, ისრაელი და სხვა განსხვავებული დოზით, ფორმითა და მოტივაციით არიან ამ უკვე გლობალურ კრიზისში ჩართულნი, მაგრამ კრემლმა ვერ მოახერხა მისი "გარყვნილ" დასავლეთთან "წმინდა ომად" გასაღება. მოსკოვის მიზანი გასაგებია, - როგორმე იპოვოს გამოსავალი, NATO-სთან დამარცხება კი გაცილებით "პრესტიჟულია", ვიდრე მხოლოდ უკრებთან. ასე ფიქრობენ თავის გადარჩენას თანამედროვე ველურები.

რუსეთის სანქცირებული სამხედრო-პოლიტიკური ხელმძღვანელობისთვის გრძელვადიანი ომი კატასტროფაა. პუტინს ვერ უშველა ბირთვულმა შანტაჟმა, უკრაინული ხორბლით მანიპულირებამ, ირანულმა დრონებმა თუ ეკონომიკის მსოფლიოს "დანარჩენი უმრავლესობისკენ" გადაწყობის ზღაპრებმა. ცხადია, ჩინეთი, რომლის პოლიტიკური მხარდაჭერის იმედი ჰქონდათ, საკუთარი ინტერესებით მოქმედებს (აშშ-სთან სავაჭრო ბალანსი -$587 მლრდ, ექსპორტი - $452 მლრდ). ფრთხილ პოზიციაზე არიან სხვა აზიური დიდი ქვეყნებიც. ამდენად, მოსკოვს ვერ შველის ყბადაღებული ШОС - შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაცია (რუსეთი, ჩინეთი, პაკისტანი, ინდოეთი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი, უზბეკეთი, ტაჯიკეთი, ირანი, ბელორუსი - დამკვირვებელი).

ვ. პუტინს მხოლოდ ირანი და მეკარტოფილე ლუკასენკო შერჩა. მგონი, ჩრდილოეთ კორეაც დისტანცირებას არჩევს.

რუსული არმია განიცდის არა მხოლოდ სამხედრო აღჭურვილობისა და საბრძოლო მასალის დეფიციტს, არამედ კრემლს, ფაქტიურად, ჩაუვარდა ე. წ. შეზღუდული მობილიზაცია. პუტინის პრეს-მდივანმა კი ამ დღეებში ახალი მობილიზაციისთვის მზადება არ დაადასტურა.

კრემლის მანიაკს მდგომარეობისა და ფაქტების შეფასებაც უჭირს. რამდენიმე დღის წინ ვ. პუტინმა უკრაინის ენერგო და სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის დაბომბვებთან დაკავშირებით განაცხადა, რომ ეს ჩვენ არ დაგვიწყიაო. მათი 10 თვიანი "სამხედრო ოპერაცია" ხომ ომი არაა და მალე, ალბათ, იტყვიან - ომი ჩვენ არ დაგვიწიაო.

ახლახან უკრაინელებმა უპილოტო აპარატებით განახორციელეს რუსეთის სიღრმეში დარტყმები. ამან დიდი დაბნეულობა გამოიწვია მოსკოვ-ყარაყორუმში და სპეციალისტთა აზრით, მნიშვნელოვნად შეცვალა ომის ტაქტიკური პერსპექტივა. თუ დღემდე კრემლი დაუსჯელად ბომბავდა კიევს, დნეპრს, ხარკოვს და სხვა ქალაქებს, გაანადგურა ენერგო ინფრასტუქტურის 35-40%, დღეს უკრაინას აქვს საკუთარი წარმოების შორ მანძილზე მოქმედი (1000 კმ) უპილოტოები, რომლებიც მოსკოვსა და პეტერბურგსაც მიწვდებიან. უკრაინელები ამ თვალსაზრისით უკვე არ არიან დამოკიდებულნი დასავლეთზე, რომელიც თავს იკავებს მსგავსი იარაღის კიევისთვის გადაცემაზე.

რუსების შიშების დასაწყისად ჩავთვალოთ მოსკოვის ირგვლის GPS-ს სისტემის (გლობალური ადგილმდებარეობის განმსაზღვრელი სისტემა) ჩახშობის დაწყება, დაბომბვისთვის ემზადებიან და იციან, უკრაინელებს რეალურად აქვთ შეტევა გადაწყვეტილი. თუმცა, სამწუხაროდ, ეს ჯერ ვერ შეაჩერებს „პრავოსლავნუტების“ განზრახვებს, რადგან საკუთარი ხალხიც კი მათ არ ადარდებთ. ისტორიულადაა ასე.

დასავლეთის ურყევი პოზიცია თუ "ახალი მიუნჰენის/Munich" საშიშროება? მივიღებთ თუ არა სლავ ჰიტლერს - პუტლერს?

ნატოში საქართველოსა და უკრაინის გაწევრიანებას გერმანია და საფრანგეთი, როგორც ფარული რუსეთუმე ქვეყნები, ეწინააღმდეგება. ამას მრავალი მიზეზი შეიძლება მოვუძებნოთ, როგორც ისტორიული, ასევე ეკონომიკური თუ ფსიქოლოგიური, ანდა გერმანიის გეოპოლიტიკური ეჭვები უკრაინის, როგორც ევროპაში თავისი პოტენციალით ახლო მომავალში მისი კონკურენტის, მიმართ.

ნატოში გაწევრიანება წევრთა კონსესუსით ხდება და ამ ქვეყნების ეს პოზიცია ჩვენთვის სამწუხაროა და სახიფათოც, მაგრამ რეალობა. აქ გვახსენდება როგორ დაუხარა ევროპამ ადოლფ ჰიტლერს თავი 1938 წ. და ყველა მოთხოვნა დაუკმაყოფილა (ჩემბერლენის ვოიაჟები). რაღაც მსგავსი ჭინთვები იკვეთება გერმანიისა და საფრანგეთისგან (იტალიაც საეჭვოა) პუტინის მიმართ.

ჰიტლერი როცა ერთ მოთხოვნას აყენებდა, შემდეგ მას ახალს ამატებდა და ასე დაუსრულებლად ( ჩეხეთის სუდეტის ოლქის ისტორია და ავსტრიის ანშლუზი). ასეა პუტინიც. ის ყოველ ჯერზე ზრდის მოთხოვნებს და თანაც ულტიმატუმის ენით და ამას დასახელებული ქვეყნები მხოლოდ სიტყვიერი კატეგორიულობით პასუხობენ და რადიკალურ ქმედებებს ბლოკავენ.

გერმანია, მაგალითად, უკრაინისთვის იარაღის მიწოდების წინააღმდეგია და ესტონეთსაც კი აუკრძალა გერმანული წარმოების აღჭურვილობის კიევისთვის გადაცემას.

აი, ახლახან გერმანიის საზღვაო ძალების სარდალმა, ვიცე-ადმირალმა კაია-ახიმ შიონბახმა განაცხადა: "პუტინი პატივისცემას იმსახურებს. ადვილია ის პატივისცემა მივცეთ, რომელსაც ითხოვს და რომელსაც, სავარაუდოდ, მართლაც იმსახურებს. რუსეთი ძველი და მნიშვნელოვანი ქვეყანაა“.

კაია-ახიმ შიონბახის აზრით , უკრაინა NATO-ში გაწევრიანების კრიტერიუმებს არ აკმაყოფილებს, რადგან მისი ტერიტორიები ანექსირებულია და ყირიმს ვერასოდეს დაიბრუნებს, საქართველო კი აკმაყოფილებს ალიანსში წევრობის მოთხოვნებს, თუმცა ეს მიზანშეწონილი არ იქნება.

რუსეთის მიმართ ამგვარი "გაწოლა" თვით რუსეთუმე გერმანიის მთავრობისთვისაც მიუღებელი აღმოჩნდა და ადმირალი "თავისი ნებით" გადადგა.

ისე, მიკვირს შტაზის აგენტ, ნუდისტ ანგელა მერკელის უსაშველო კანცლერობის შემდეგ როგორაა ჯერ კიდევ ნატოს წევრი გერმანია.

Навальный - Russisches Schwein

 

Кагда говорим о оппозиционность и демократичности Навального, хочу напомнить, что нет «двух русских» (Пуришкевича, Глушкова и Льва Толстого). Кто бы ни правил Россией, он был, есть и останется врагом Грузии и цивилизованного мира. У европейских колонизаторов было выражение: «Хороший индеец - мертвый индеец». Я не призываю к убийству россиян (мы не можем быть такими, как они!), но цивилизованной и демократической России история не помнит и мы не можем надеяться на реформированную Россию Навального. Каждая нация сама выбирает форму и содержание управления, опираясь на свой психо-генетический багаж и имеет то правительство, которого она заслуживает. Примечание: Russisches Schwein (русская свинья) в немецком языке не появилось без причины. Таким образом, давайте отбросим ловушку «дружественной и демократической России» и соответственно оценим страну, которму Лаврентий Берия подарил ядерное оружием, чем она шантажирует мир и трезво отценим возможности Навального, который 2008 г. поддержал войну с Грузией... Теперь, когда Навальный противостоит Путину, это не означает, что в данном случае «Враг моего врага - мой друг».

რუსეთის ინტერესები საქართველოში

რუსეთის გეოპოლიტიკური ინტერესებისა და საგარეო პოლიტიკური კურსის ჩამოყალიბებას, რა თქმა უნდა, ხელი შეუწყო ლიტერატურული მეტაფორის – ,,რუსული სამყარო“ პოლიტიკაში დამკვიდრებამ. მე-19 საუკუნის ლიტერატურული კონცეფციის ამ სახეცვლილებამ განსაკუთრებული ,,მოხმარება” საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ შეიძინა, როდესაც მას მიენიჭა რუსი და რუსულენოვანი ხალხების ერთიანი ,,ქოლგის” ქვეშ გაერთიანების ფუნქცია. შედეგად რუსული სამყაროს იდელოგიურ პროპაგანდას უნდა მოეხდინა რუსული საგარეო თუ საშინაო პოლიტიკური კურსის ლეგიტიმაცია.

რუსული ინტერესების განმსაზღვრელი ერთ-ერთი კატეგორიაა ,,ახლო” და ,,შორეული” საზღვარგარეთის განსაზღვრება. ამ დაყოფის მიხედვით ქვეყნების ის კატეგრიები, რომლებიც მიეკუთვნებიან ,,ახლო საზღვარგარეთს” წარმოადგენენ რუსეთის საგარეო პოლიტიკის განსაკუთრებული ინტერესების სფეროებს.

"ცივი წყალი" დავლიოთ, ქართველებო!

ხანძრები მომრავლდა. მრავალი წუხს ასეც და ისეც, აქაც და იქაც. სამართლიანადაც. მადლობა უფალს, ადამიანთა სიცოცხლეს არ შეეხო ეს სტიქია. ხალხი განიხილავს მიზეზებს და ხშირად ისმის: დივერსია, საბოტაჟი, ბენზინის ავზები, მთავრობის ეფექტურობა, მოლოტოვის კოქტელი, ვერტმფრენები და ა. შ. უნდობლობა და ეჭვი ბევრია.
ინდოელების "რიგვედიდან" მომზირალი ცეცხლის ღმერთი აგნი, ვფიქრობ, ამ ჩვენს ხანძრებთან არაფერ შუაშია. აქ უფრო, ალბათ, სიცრუის ძველბერძნულ ქალღმერთ აპატას ოინებია...

ოპერაცია Бритва

როგორც ამბობენ, საქართველოს „მოსარჯულებლად“ ე. წ. ოპერაცია БриТва რუსეთის ГРУ-მ 2008 წ. დეკემბერში ჩამოაყალიბა. ის მოიცავს საგარეო და საშინაო პოლიტიკას, ეკონომიკას, სამხედრო სფეროს, სოციალურ, საინფორმაციო, კულტურულ, რეგიონულ, ეთნიკურ და სხვა უმცირესობების, რელიგიის და ა. შ. საკითხებს.

გეგმა ითვალისწინებდა: ოკუპირებული ტერიტორიების გაფართოებას; “საზღვრის” დამრღვევთა იზოლაციასა და პასუხისმგებლობას; ქვეყანაში ანტიევროპული განწყობების ზრდასა და ევროპული ღირებულებების დისკრედიტაციას; პოლიტიკურ არენაზე პრორუსული ძალების გაძლიერებას; მასებში რუსეთისადმი კეთილგანწყობის ამაღლებას; საქართველოს ევრაზიულ და საბაჟო კავშირებში “ნებაყოფლობით” ინტეგრაციას.

რუსული ენდშპილი საქართველოში

მოსკოვს, ეტყობა, ყელში ამოსდის სოხუმისა და ცხინვალის, განსაკუთრებით "ჩირხინა" აფსუების, ბზუილი და "სახელმწიფოებრიობანას" თამაში (უძრავი ქონების გაყიდვაზე უარს ამბობენ, რუსული ბაზებისთვის გადასახადს ითხოვენ, "Роснефт"-ს სანქციებით ემუქრებიან...). ამასთან, ამ რეჟიმებმა საქართველოზე ზეწოლის ფუნქცია თითქმის დაკარგეს. ოთხოზორიას მკვლელობა, საზღვრის წარამარა გადაწევ-გადმოწევა, ადამიანთა გატაცებები 30 დოლარის საფასურად, გალში ქართულად სწავლის აკრძალვა, ჟენევის დემარშები დევნილების დაბრუნებასთან დაკავშირებით და ა. შ. სტრატეგიულად არაფრის მომტანია. ოკუპანტი, ფაქტიურად, ჩიხშია. ამდენად, ვფიქრობ, კრემლი გადასულია ამ ტერიტორიების სრული შთანთქმის პოლიტიკაზე. ამის ბევრი ნიშანი სახეზეა (რომლებზეც აქ და ამჟამად არ შევჩერდები), მაგრამ ჩვენთან არჩევნების შემდგომი მომავალი გვიჩვენებს, ამ მიმართულებით მოვლენათა განვითარების დინამიკას. იმის გათვალისწინებით, რომ რუსეთი დასავლეთთან სტრატეგიულ ჭიდილში ყველგან აგებს, მოვლენათა განვითარების ეს ობიექტური ტენდენცია, სავარაუდოდ, საქართველოზეც აისახება. მტერი ამას ჭვრეტს და საკუთარ გავლენათა ნიველირების პევენციას ცდილობს. გადახედეთ რამდენი ახალი პროპუსული ე. წ. პოლიტიკური პარტია მოგვევლინა წინასაარჩევნოდ. მამაძაღლი ნაფტალინმოყრილებიც გამოჩნდნენ.
კრემლს ისე გაუჭირდა, რომ ქუდზე კაცი ჰყავს მობილიზებული და ზედაპირზე იმდენი ნაგავი ამოყარა, რომ რენეგატთა და კოლაბორაციონისტთა სიმყრალემ შეაწუხა ხალხი.
გარდამტეხი, მაგრამ არა დრამატული პერიოდი უდგას ჩვენს ქვეყანას. ორსრულ ქალსაც ჰგავს დღეს საქართველო, რომელმაც სოხუმი და ცხინვალი, მშვიდი და ბარაქიანი მომავალი უნდა იმშობიაროს. რუსეთუმეთა სულისმღაფავი ჭუჭყი კი ორსრულის ერთგვარი ტოქსიკოზია მხოლოდ, რომელიც ჩვენი ერთსულოვანი და გულწრფელი აქტიურობით ჩაივლის. დარწმუნებული ვარ, რომ ჩვენ დღეს ვცხოვრობთ რუსული იმპერიული ძალების პარპაშის დასასრულის პერიოდში და ამას როგორც საზოგადოების მოწიფულობა, ასევე ხელსაყრელი საგარეო ფაქტორები განაპირობებენ.

რუსეთი - შაგრენის ტყავი

ვიღაცამ თქვა, რუსეთი მხოლოდ იმ საზღვარს აღიარებს, რომლის ორივე მხარეს აკონტროლებსო. რუსს რომ ჰკითხო, რად უნდა ამდენი ტერიტორია, რომელიც ძირითადად უკაცრიელია, დანაწევრებით ვერაფერს გიპასუხებს. რუსებს მტაცებლებსაც ვერ შევადარებთ, რადგან ზომას ინსტიქტი კარნახობს და იმდენს მოინადირებენ, რამდენიც დღეს და ახლა სჭირდებათ. აი, რუსეთის ექსპანსიასა და მუხანათობას კი საზღვარი არა აქვს. მათ არ იციან, რისთვის სჭირდებათ ის სივრცე, რომელსაც ბუნებრივი ნამატით ვერ ითვისებენ და რომელშიც ვერ ვითარდებიან. გადახედეთ ციმბირსა და შორეულ აღმოსავლეთს, შეხედეთ არქტიკას და ა. შ.

თუ ვინმე იტყვის, რომ რუსი ამ უკიდეგანო სივრცეებიდან ბუნებრივ რესურსებს ქაჩავსო, მართალი იქნება, მაგრამ, ჯერ ერთი, არაეფექტურად და, მეორე, რას ხმარდება მიღებული მოგება? ისევ ახალი ტერიტორიების უაზრო დაპყრობას ან მსოფლიო პროლეტარული რევოლუციებზე ფიქრს; შესაბამისად, ჯარის შენახვასა და იარაღის წარმოებას. ამიტომ რუსეთის მოსახლეობის სოციალური ყოფა საუკუნეების მანძილზე ოდნავადაც არ გაუმჯობესებულა. წინა საუკუნეებისგან განსხვავება გარეგნული და ფასადურია. რუსს დღეს კონსტიტუციაც აქვს, ის არჩევნებსაც ატარებს, სასამართლო სისტემის მაგვარიც შექმნა და ა. შ. რაღაც საცხოვრებელიც გააჩნია, ტელევიზორი, სმარტფონი, მაცივარიც უდგას... შიმშილითაც არ კვდება და არაყსაც წრუპავს, მაგრამ უფლებრივად და ეკონომიურად ისეთივე холоп-ია, როგორიც ვარიაგი რიურიკების დროს. ეს კი მისი მსოფლმხედველობრივი კონსტრუქციის განმაპირობებელია. რუსი მენტალურად დღესაც ყაჩაღი მათხოვარა, რომელსაც ფოთის პორტიდან "ტრაფეინი" უნიტაზები გააქვს და ჟურნალისტმა თენგიზ გოგოტიშვილმა ჯიბეში ნაქურდალი ვერცხლის კოვზი უპოვა (2008 წლის ომის კადრები).

Stratfor - ნაკლებსავარაუდოა რუსეთის არსებული სახით გადარჩენა

კანადური სადაზვერვო და კონსალტინგიური ორგანიზაცია Stratfor-ი ყოველ 5 წელიწადში ერთხელ აქვეყნებს გეოპოლიტიკურ კვლევას მსოფლიოს მომავალი ათწლედის შესახებ. გასაგები მიზეზების გამო, ჩვენთვის საინტერესოა რუსეთის შესახებ გაკეთებული პროგნოზები.

Stratfor-ის სპეციალისტები მიიჩნევენ, რომ ნაკლებსავარაუდოა რუსეთის არსებული სახით გადარჩენა. მისი უუნარობა, ენერგორესურსებისგან მიღებული მოგება აქციოს მდგრად ეკონიმიკად, ამ ქვეყანას ენერგომატარებლების ფასებზე დამოკიდებულს ხდის და თავს ვერ დაიცავს ამ საბაზრო პროცესებისგან. რუსეთის ფედერაციის სტრუქტურის გათვალისწინებით, როცა ექსპორტისგან მიღებულ მოგებას ცენტრალიზებულად მოსკოვი ანაწილებს, რეგიონებს არათანაბარი წილები შეხვდებათ.

პუტინზე საფარი გამოცხადდა

ბრიტანეთის ლორდთა პალატა როცა ვ. პუტინს მკვლელობის ორგანიზებასა და პედოფილობაში სდებს ბრალს, თანამეგობრობის 16 სამეფო, ცხადია, ამას იზიარებს. დავუმატოთ აშშ და ევროკავშირის ქვეყნები და თითქმის მორჩა ნორმალური სამყარო. მსოფლიო კეთროვანთა "რეიტინგში" აფრიკელი კანიბალის, ბოკასას შემდეგ ვ. პუტინი დაწინაურდა. რა მოსატანია მათთან კადაფისა და სადამი ხუსეინის მსგავსი "ბალღები". 

ვ. პუტინისა და მისი ხელისუფლების დანაშაულებათა წინააღმდეგ დაწყებული საქმეები და ბრალდებები:

• ლიტვინენკოს მკვლელობა და პედოფილია (ბრიტანეთი, მოსამართლის მოხსენება ლორდთა პალატაში),
• კორუმპირებული და ქურდი (აშშ-ს მთავრობის ოფიციალური პოზიცია),
• ნემცოვის მკვლელი (ევროპის საპარალამენტო ასამბლეა, ჩატარებული მოსმენები და მომავალი გამოძიება),
• კაჩინსკის მთავრობის მკვლელი (პოლონეთი, გამოძიება),

როგორ უყვარს პუტინსა და ლავროვ-კალანტაროვს ქართველი ხალხი

"გაზპრომის" საქართველოს ბაზარზე სერიოზული შემოსვლა - ეს დიდი გეგმის (ან, როგორც ამბობენ, "ბ" გეგმის) მხოლოდ ნაწილია, რომელმაც ქვეყანა უნდა აქციოს  "გამავალ ეზოდ" რუსეთსა და სომხეთს შორის. შემდეგი ეტაპი, სავარაუდოდ, იქნება რუსეთ-ირანის მასშტაბური გაზსადენი ჩვენსა და სომხეთის გავლით. ამას აუცილებლად მოჰყვება საქართველოს რკინიგზის აფხაზეთის მონაკვეთის გახსნა მისი ირანის მიმართულებით გაგრძელების პერსპექტივით.
ამგვარად, მიიღებს რა საქართველოს გავლით რუსეთთან სრულმასშტაბიან კავშირს (იგულისხმება სამხედრო კომპონენტიც), სომხეთს საშუალება ეძლევა, მშვიდად განაგრძოს აზერბაიჯანის ტერიტორიების ოკუპაცია, რაც ჩვენს სტრატეგიულ მოკავშირესთად დიდ პრობლემებს შეგვიქმნის.

პედოფილის დასასრულის დასაწყისი?

(უცხოური პრესის მიხედვით)

ლონდონის სასამართლომ ოფიციალურად დაადანაშაულა ვ. პუტინი ლიტვინენკოს მკვლელობის ორგანიზებაში და ამას დააყოლა ეჭვები მის პედოფილობაში. ეს უკვე დემოკრატიული მსოფლიოს ვერდიქტია და აღარ უნდა ლაი-ლაი.

რამდენად სერიოზულია პუტინისთვის „ადგილის მიჩენის“ ოპერაცია, ამაზე მეტყველებს თუნდაც იმ დასავლურ გამოცემათა ჩამონათვალი, რომლებიც აშუქეენ „ჩრდილოეთის ჯამახერიის“ ლიდერის ამბავს. „ლიტვინენკო მოკლულია პუტინის პირადი ბრძანებით“ - The Guardian, „როგორც ჩანს, პუტინის მიერაა სანქცირებული ლიტვინენკოს მოწამვლა“ - The Washington post, „კაგებეს ექს-თანამშრომელი მოკლეს,