როგორ "ითვისებენ" უცხოტომელები აფხაზეთს.

სოციალურ ქსელში უკვე გამოჩნდა ვიდეო, რომელშიც რუსი ქალი ტრაბახობს, რომ აფხაზეთში "ბინადრობის ნებართვა" მიიღო.

ცოტა ხნის წინ სკანდალი ატყდა, როდესაც გაირკვა, რომ 2020-2022 წლებში გაცემული 6693 აფსუური სეპარატისტული პასპორტიდან სომხებმა 3061 მიიღეს. აღსანიშნავია, რომ მათ არანაირი კავშირი აფხაზეთთან არ ჰქონიათ. მათ შორის იყვნენ ემიგრანტები აზერბაიჯანული ყარაბაღიდან და სომხეთის რესპუბლიკიდან.

ოკუპირებულ აფხაზეთშიც შეგიძლიათ დასახლდეთ „ბინადრობის ნებართვითაც“, რომელიც ხუთი წლის ვადით გაიცემა ამდენივე ხნით ვადის გაგრძელების უფლებით. ბინადრობის ნებართვის განახლების რაოდენობა შეზღუდული არ არის.

თეორიულად, ბინადრობის ნებართვა გალის რაიონში აბსოლუტურად უუფლებო ქართველებმაც უნდა მიიღონ, რომლებსაც სეპარატისტული პასპორტებიც კი წაართვეს. თუმცა, პრაქტიკაში, ქართველებს ძალიან უჭირთ ასეთი დოკუმენტების მიღება. დღეს ამ დოკუმენტის გაცემა საერთოდ შეჩერებულია, რადგან თურმე მათ პრინტერი „გაუფუჭდათ“.

მას შემდეგ, რაც აზერბაიჯანმა ლაჩინის გზაზე საგუშაგო დაამონტაჟა, "არცახელი" სომხები მასიურად ემზადებიან დაადგნენ მარშრუტს - "ყარაბაღი-სომხეთი- ოკუპირებული აფხაზეთი".

აფხაზეთში ყარაბაღელი სომხების მასობრივი ჩასახლების პირობებში, მარიონეტულმა ხელისუფლებამ უკვე მოამზადა კანონპროექტი „აპარტ-სასტუმროების და ბინების სამართლებრივი სტატუსის მოწესრიგების შესახებ“. მის მიხედვით, „ბინები“ (ფაქტობრივად, ჩვეულებრივი ბინები და სახლები, ხშირად ე. წ. „ტროფეი“, ანუ ქართველი ლტოლვილების) ჩაითვლება კომერციულ და არა საცხოვრებელ უძრავ ქონებად. შესაბამისად, შესაძლებელი ხდება მათი გაყიდვა აფხაზეთის "არამოქალაქეებზე".

„პოლიტიკური საკითხების“ გადასაჭრელად კი სომხურ ლობს ჰყავს სეპარატისტული მოქალაქეობის მქონე სომხები, რომლებიც, ფაქტობრივად, უკვე აფხაზებზე მეტნი არიან.

ვირთხები გემიდან გარბიან, ანუ რუსეთს ცეცხლი უკიდია და ის ძლიერდება.

2020-ში ყარაბაღში„ჩავარდნის“ შემდეგ, სომეხი ნაციონალისტები თითქოსდა რუსეთისგან დიტანცირების, მისი ღალატის გზას დაადგნენ. ამასთან, სომეხი რა სომეხია წინასწარ გასაქცევი არ განსაზღვროს. ისტორიულადაა ასე. მათ დიდი ხანია უზრუნველყვეს მარშრუტები, „ალტერნატიული აეროდრომები“, მაგ., საფრანგეთისა და ირანის იმედი აქვთ. ყველაზე ეშმაკნი კი კალიფორნიასა და მარსელს მიაშურებენ და უკვე იქ  ამერიკელებისა და ფრანგების სტუმართმოყვარეობით დატკბებიან, როგორც „არცახელი ლტოლვილები“.

სომხების ეს მზაკვრული თამაში მოსვენებას არ აძლევს მათ „ იდეურ ძმებს“ - სოხუმისა და ცხინვალის სეპარატისტებს. მაგრამ რა გზას დაადგნენ ოს და აფსუა სეპარატისტები, უცნობია. განსაკუთრებით გაურკვევლობაში არიან აფსუები. თუნდაც არავინ განდევნოს ისინი აფხაზეთიდან, მათ მოუწევთ სოხუმსა და სხვაგან მიტაცებული ქართველთა სახლებისა და ბინების დატოვება. ამასთან მათი ომამდელი საცხოვრებლები დაცარიელებულ აფსუურ სოფლებში, ხშირ შემთხვევაში, მიტოვებულია. ნორმალური ცხოვრების მოსაწყობად კი მათ არც საშუალება და არც შრომისმოყვარეობა არ გააჩნიათ.

რუსეთთან დისტანცირებისა და კონფრონტაციის პირობებში, რაც დღევანდელი აფსუური გამომძღარ-გათახსირებული ელიტისგან წარმოუდგენელია, ჩვეული რუსული მათხოვრული დოტაციები, რომლითაც წლებია ცხოვრობენ, უეჭველად შეჩერდება. საარსებო წყაროს საკუთარი შრომითა და გონებით მოპოვებას კი უფროსი თაობა გადაეჩვია. პატიოსანი შრომით ფულის შოვნა აფსუათა ახალგაზრდა თაობამ, ძარცვა-მოროდიორობით და პარაზიტიზმით გახრწნილ მშობელთა შთამომავლობამ, ვერ ისწავლა.

აი, ის რამოდენიმე ათასი ოსი, რომელიც ცხინვალში ჯერ კიდევ ცხოვრობს, თავს ვლადიკავკაზს შეაფარებს. აფსუების რუსეთში წასვლა და იქ დასახლება კი მათთვის გამოსავალი არაა, რადგან რუსეთი, ყველა ნიშნით, სიღარიბესა და დიდი არეულობაში იძირება. თავად რუსებსაც მალე მოუწევთ არსებობისთვის კონკურენცია გაუწიონ არა მხოლოდ რუსებს, არამედ ბევრად უფრო შრომისმოყვარე შუააზიელებს და ჩინელებს.

ამასთან, აფსუა ხომ ბუნებით, გენეტიკურად ზარმაცია. ეს თავის დროზე კარგად დაინახა ეთნოგრაფმა თედო სახოკიამ გუდაუთის მიდამოებში მოგზაურობისას. ჩვენ, ვინც აფხაზეთში დავიბადეთ და გავიზარდეთ, კარგად ვიცით ამის შესახებ... ამას დაემატა ის, რომ სეპარატისტებმა აღზარდეს დაკარგული თაობა. ისინი არა მხოლოდ იდეოლოგიურად მოწამლეს, არამედ ცრუ ისტორიითა და ქართველთა სიძულვილითაც. მათ მოუსპეს მომავალი და შეუქმნეს ილუზია, რომ სეპარატისტული პარაზიტიზმი სამუდამოდ გაგრძელდება. ისინი პასუხისმგებელნი არიან იმ დემოგრაფიულ კატასტროფაზე, რომელიც დაატყდა თავს ოსებსაც და აფსუებსაც. ესენი ხომ დღეს უპირობოდ მომაკვდავი კავკასიელი ხალხებია.

ოკუპირებულ რეგიონებში ყვავის კრიმინალი, ნარკომანია, გავრცელებულია ტუბერკულიოზი, სპიდი და სხვა, რაც მუსრს ავლებს აფსუა და ოს ახალგაზრდობას. სეპარატისტული ხელისუფლებების დაბნეულობისა და რუსეთიდან „კვების“ შემცირების პირობებში გახშირდა სისხლიანი დაპირისპირებები ადგილობრივ კრიმინალებს შორის.

თუ რუსეთი, რომელიც „უკრაინის ფრონტზე“ დამარცხებით არის დაკავებული, შეწყვეტს სეპარატისტულ ტერიტორიებთან ურთიერთობას (და ეს ასეც იქნება!), ამასთან, საქართველო არ მოინდომებს სამხედრო გზით ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენას და არ დააჩქარებს აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს რეინტეგრაციას, რეგიონები შეიძლება ქაოსში ჩაეფლონ. ჩვენ ნაკლებად გვაღელვებს ამ დამნაშავეთა ბედი, მაგრამ როგორც კი უკრაინაში მოსკოვის ფიასკო დაფიქსირდება, რაც უეჭველია, საქართველოს თავდაცვის ძალებმა ქვეყნის კონსტიტუციის შესაბამისად, სოხუმისა და ცხინვალის მიმართულებით ბლიც კრიგი უნდა განახორციელონ.

რაც მთავარია, დღეს სეპარატისტებმა ნამდვილად არ იციან, რა გააკეთონ რუსეთის დამარცხების შემთხვევაში. ყველა მათი სასოწარკვეთილი მცდელობა, მიემართათ დასავლეთისთვის და იქ ეძებნათ „კონტაქტები“ და „აღიარება“, ფუჭი გამოდგა. დასავლეთში მათ აუცილებლად თბილისში აგზავნიან.

დღეს აფსუა და ოსი სეპარატისტები სასოწარკვეთილნი ცდილობდნენ, აითვისონ მათთვის ადრე სრულიად უჩვეულო ტერიტორია - რუსოფობია. ეტყობა, მაგალითს იღებენ ყარაბაღელი სომეხებისაგან, რომლებიც უკვე თვალთმაქცურად „რუსული ოკუპაციის“ და რუსულ იმპერიალიზმზე საუბრობენ. ამასთან, მათ თავად რუსეთში საკმაოდ მყარი პოზიციები აქვთ, რასაც ვერ ვიტყვით ერთ მუჭა აფსუაზე.

და თუ აფსუები სამართლიანად იხსენებენ გენოციდს - მუჰაჯირობას, რომელიც რუსეთის იმპერიამ მოაწყო მათ წინააღმდეგ, ოს სეპარატისტებს ამ თვალსაზრისით სალაპარაკო არაფერი აქვთ. 

ვირთხები გამოსავალს ეძებენ, რადგან რუსეთს უკვე უკიდია ცეცხლი და ის გაძლიერდება.

Резолюции ООН о грузинских беженцах, ВПЛ и позиция Армении

Как известно, с 2008 г. ООН регулярно принимают Резолюции, касающиеся вопроса возвращения беженцев из Абхазии и Цхинвальского региона в родные дома. Мировое содружество фундаментально поддерживает Грузию в этом. Но есть 10-15 стран, которые в угоду России или ещё чего-то, голосуют против. Нас не удивяет позиция Зимбабве, Никарагуа или государств, живущих на островах из птичьего помёта и тем более оккупанта - России. Нас огорчает позиция Армении потому, что она наш сосед и клянется в дружбе.

Посмотрим на динамику голосования в ООН по этому вопросу:

2008 г. (до августовского нападения России) - сторонников - 14, против - 11 (включая Армению), воздержались - 105.

2009 г. - сторонников - 48, против - 19 (включая Армению), воздержались - 78.

2010 г. - сторонников - 50, против - 17 (включая Армению), воздержались - 86.

2011 г. - сторонников - 57, против - 13 (включая Армению), воздержались - 74.

2012 г. - сторонников - 60, против - 15 (включая Армению), воздержались - 82.

2013 г. - сторонников - 62, против - 16 (включая Армению), воздержались - 84.

2014 г. - сторонников - 69, против - 13 (включая Армению), воздержались - 79.

2015 г. - сторонников - 75, против - 16 (включая Армению), воздержались - 78.

2016 г. - сторонников - 76, против - 15 (включая Армению), воздержались - 64.

2017 г. - сторонников - 80, против - 14 (включая Армению), воздержались - 61.

2018 г. - сторонников - 81, против - 16 (включая Армению), воздержались - 62 (Интересно, что это произошло после прихода к власти в Ереване демократа Пашиняна).

2019 г. - сторонников - 79, против - 15, воздержались - 86.

 Делегация Армении не приняла участие в процедуре. воздержались - 86.

2020 г. - сторонников - 84, против - 13, воздержались - 73. 

Делегация Армении не приняла участие в процедуре.

2021 г. - сторонников - 80, против - 13 (включая Беларусь, Бурунди, Венесуэла, Вьетнам, Зимбабве, Коморские Острова, Куба, Корейская НД Республика, Даос, Никарагуа, Россия, Судан, Сирия, Шри-Ланка), воздержались - 70. 

Делегация Армении не приняла участие в процедуре.

Мы понимаем озабоченность Армении по поводу Карабаха, но это их дело. Тем более, что этот вопрос, в основном, уже решен и не вползу Армении.

Мы так-же помним следующее: представители Армении "неофициально" неправильно поступила в Абхазии во время войны с Россией в 1992-93 годах, когда через подставных лиц финансировали и создавали батальон Баграмяна. Об этом есть много видео-фактов и показания свидетелей.

Тако не забыться и они несут свою долью ответственности за этрническую чистку грузинского населения в Абхазии.

სომხების მონაწილეობა აფხაზეთის ომში

1992 წ. აფხაზეთში საომარი მოქმედებების დაწყებისთანავე ადგილობრივმა სომხებმა ხელში იარაღი აიღეს. ჩვენ არ გვაქვს დოკუმენტურად დადასტურებული მონაცემები, რომ მათ აქტიობას რუსეთის სპეცსამსახურები ხელმძღვანელობდნენ, მაგრამ არსებული მასალები და მაგალითები სწორედ ამაზე მეტყველებს.

გაგრელი სერგეი ზაბელიანის ინიციატივით, რომელსაც შემდგომ ბაგრამიანის ბატალიონის ზურგის უფროსის მოადგილედ ვხედავთ, 1992 წ. 15 აგვისტოს (ომის მეორე დღეს) 200 სომეხი მზად იყო საომრად. ამათგან 20-მდე კაცმა პირველ შეტაკებაში მიიღო მონაწილეობა გუდაუთის რ-ნ ს. შიცკვარასთან (ვიტალი სმირის დაჯგუფებაში). შემდგომ, 1993 წ. 5 იანვარს, სოხუმზე განხორციელებულ შეტევაში გენა ჭანბას ასეულის შემადგენლობაში იბრძოდა სომეხთა ოცეული. აქ მათ დანაკარგები ნახეს მოკლულთა და ტყვეთა სახით.

სეპარატისტთა ხელისუფლებამ შესაბამისად დააფასა სომეხთა აქტიურობა და ვ. არძინბას 1993 წ. 9 თებერვლის ბრძანების საფუძველზე შეიქმნა „ბაგრამიანისსახელობის სომხური ბატალიონი“.  აფსუებისადმი ერთგულების ფიცი პირველმა ალბერტ ტოპოლიანმა დადო. ამ შენაერთში ძირითადად გაერთიანდნენ გაგრის, გუდაუთის რ-ებისა და ტყვარჩელელი სომხები. მეთაურად დაინიშნა უფროსი ლეიტენანტი ვაგარშაკ კოსიანი, ხოლო შტაბის უფროსად - პოლკოვნიკი ლეონიდ მარქარიანი. მათ შეუერთდნენ მთიანი ყარაბაღიდან დაბრუნებული მეომრებიც.

საქართველოს გენპროკურატურის გამოძიების მასალებით, უშიშროებისა და სადაზვერვო ორგანოების მონაცემებით, ბაგრამიანის ბატალიონმა აქტიური მონაწილეობა მიიღო აფხაზეთში ქართველთა გენოციდსა და ეთნიკურ წმენდაში.

ბაგრამიანის ბატალიონი შეიარაღებასა და სხვა საჭიროებებს რუსეთიდან რეგულარულად და ორგანიზებულად ღებულობდა. მოსკოვის დავალებით შენაერთს ეხმარებოდნენ სომხური დიასპორის წარმომადგენლები, ბიზნესმენები (მაგ., ყოფილი გაგრელი სერგეი ჩაკრიანი და სხვა).

არმენოფობიის გაღვივება - როგორც რუსული ანტიქართული პოლიტიკის ნაწილი

გამოცემა kavkazplus.com-მა  ახლახან გამოაქვეყნა ანონიმური სტატია 
„აფხაზები და სომხები: დაპირისპირების თავიდან აცილების შეუძლებლობა 
და აფხაზების განწირულობა“, სადაც საუბარია აფხაზეთში სომხების 
მომძლავრების, მათი  არალეგიტიმური  ამბიციებისა და  აფსუებთან მათი
მოსალოდნელი დაპირისპირების შესახებ, რაც, ავტორის 
თქმით, საბოლოოდ აფხაზების განდევნით დასრულდება. ის საუბრობს 
არსებულ სიტუაციაზე და ასკვნის, რომ „ორი ეთნიკური ნაციონალიზმი, 
როგორც ორი მტაცებელი  ერთ ტერიტორიაზე, ერთად ვერ  იარსებებს. არ 
შეიძლება, რომ სახელმწიფო,  თვით სეპარატისტულიც კი ერთდროუად
ეთნოკრატიული აფხაზური და მონოეთნიკური სომხური იყოს.“

ამ მასალაში ავტორს აფხაზურ-სომხური მოსალოდნელი დაპირისპირების გასამყარებლად მრავალი არგუმენტი მოჰყავს: სომხების  რაოდენობრივი უპირატესობა; იქ დარჩენილი ქართველების რიცხვის ხელოვნური შემცირება და მათი ნეიტრალიზება; ძლიერი სომხური ლობი, რომელიც ჩრდილოეთ კავკასიაში არის განსახლებული; სომხეთის რესპუბლიკისა და მთიანი ყარაბახის სომეხი მოსახლეობა, რომლებიც მზად არიან პირველივე დაძახებაზე მოაწყდნენ აფხაზეთს.

ერევნის "არარატი" - საქართველოს მთლიანობისთვის ბრძოლის წინა ხაზზე

სომხეთი რომ აფხაზეთის დამოუკიდებლობას არ აღიარებს, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ჩვენზე ამოსდის მზე და მთვარე. ამაში დასარწმუნებლად (თუ ვინმესთვის აუცილებელია ეს) შორეულ წარსულში ქექვა არა საჭირო და აფხაზეთიში ომის დროს სომხური ბატალიონების მიერ ჩადენილი დანაშაულობები კმარა, როცა მათ ქართველთა გენოციდსა და ეთნიკურ წმენდაში მიიღეს აქტიური მონაწილეობა, რაც სომხეთის მთავრობამ არა თუ არ დაგმო მაშინ, არამედ არაოფიციალურად ხელსაც უწყობდა. 

აქ იმაზეც არ ვილაპარაკებთ, თუ როგორ და რამდენი ხანია სომხები საქართველოში და, კერძოდ, აფხაზეთში ატარებენ არმენიზაციის პოლიტიკას, რომელშიც აქტიურად არის ჩართული სომხეთის ეკლესია. აქ არც დიდი ილიას „ქვათა ღაღადს“ შეგახსენებთ. 

ფეხბურთი გვაინტერესებს.