სტრასბურგის სასამართლოს დადგენილება

სტრასბურგის სასამართლოს გადაწყვეტილება (21.01. 2021 წ.) ერთადერთი საერთაშორისო დოკუმენტია, სადაც რუსეთი პირველადაა მხილებული და დადანაშაულებული ამ 220 წლის მანძილზე საქართველოს წინააღმდეგ განხორციელებული აგრესიის, ოკუპაციისა და ქართველი ერის ეთნიკური წმენდის გამო.

გეორგიევსკის ტრაქტატის დარღვევის, სამეფოს გაუქმების, ბაგრატიონთა დინასტიისა და ეკლესიის განადგურების შემდეგ ქართველ ერს ერთი დღე არ შეუწყვეტია ბრძოლა რუს დამპყრობელთან როგორც პირდაპირი ომის, აჯანყებებისა და თავგანწირვის სახით, ასევე სხვა მეთოდებით - ლიტერატურაში, ხელოვნებაში, მეცნიერებაში, ეკლესიაში.

მაგრამ რუსთან ტოტალური დაპირისპირება არ გამოგვდიოდა, რადგან მოღალატენი, კოლაბორაციონისტები, კომფორმისტები ხშირად სჭარბობდნენ ერის ჯანსაღ და აქტიურ ნაწილს და მტერი ახერხებდა ჩვენს დამორჩილებას, რის გამოც ქვეყანა სისხლისგან იცლებოდა, სულიერი და ფიზიკური გადაგვარების ზღვარზე ბალანსირებდა. ის რად ღირს თუნდაც, როცა ფაშიზმ-კომუნიზმის სატანისტურ დაპირისპირებას თითქმის 400 ათასი ქართველი შეეწირა, რაც მოსახლეობასთან პროცენტულ მიმართებაში ერთ-ერთი პირველი იყო მაშინდელ მსოფლიოში. ეს ხომ გენოციდის გამოცხადებული ქრონიკა გახლდათ?!

ცხადია, სტრასბურგის უმნიშვნელოვანესი დოკუმენტი პირდაპირ ვერ შეეხება ყველა იმ დანაშაულს, რომელიც რუსეთის სახელმწიფოს საქართველოში აქვს ჩადენილი და თუნდაც ყველაზე სისხლიმღვრელ 1992-93 წწ. რუსეთ-საქართველოს ომს და მის შედეგებს, მაგრამ ის ჩვენი ერისთვის ძლიერი პრაქტიკული და მორალური ფაქტორი, სამომავლო სამართლებრივი ნაბიჯების საფუძველი, ბრძოლის ველზე ორი საუკუნის მანძილზე დაღუპულთა და დღევანდელ ვეტერანთა ღვაწლის დაფასება გახლავთ, რაც უცილობელი გამარჯვებების საწინდარია.

სლავ-მონღოლ-ტუნდრის ნაზავზე (რომელსაც ისტორიის ირონიით რუსი ჰქვია) უფრო დიდი მტერი საქართველოს არ ჰყოლია მისი არსებობის მანძილზე, მაგრამ დღევანდელი თაობა, ახალი ქართველები, - როგორც წინაპართა ღირსეული მემკვიდრენი, - მომავალს ოპტიმიზმით ვუმზერთ.

გაყინული კონფლიქტების შესახებ

    

აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის კონფლიქტებს „გაყინულს“ უწოდებენ, რომლებმაც დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ საქართველოს მრავალჯერ მიაყენეს სახიფათო დარტყმა.

,,გაყინული კონფლიქტი’’კონფლიქტის ისეთი სახეობაა, რომელიც, მართალია, აწმყო დროში არ წარმოადგენს სისხლის ღვრის კერას, თუმცა, მასში არსებული დაძაბულობითი მუხტის გამო, შესაძლებელია მყისიერად იქცეს სამხედრო დაპირისპირების წყაროდ. საქმე გვაქვს ე.წ. ,,კონფლიქტის რეზერვებთან’’.

გაყინული კონფლიქტების თავისებურება იმაში მდგომარეობს, რომ ისინი ,,საჭიროებისამებრ’’ შესაძლებელია გამოყენებულ იქნან როგორც ქვეყნის, ასევე მთელი რეგიონის დესტაბილიზაციისათვის. ვგულისხმობთ საზღვარგარეთის (მოცემულ შემთხვევაში რუსეთის) სპეციალური სამსახურების მიზანმიმართულ ქმედებას, შეინარჩუნოს და მართოს კონფლიქტები.

რუსული საგარეო პოლიტიკა კონფლიქტების გაღვივების ,,განსაკუთრებულ დროდ” ყოველთვის მიიჩნევს ისეთ პერიოდს, როდესაც საქართველო დგას მეტად მნიშვნელოვანი გეოპოლიტიკური ცვლილებების წინაშე, მაგალითად, ხელს აწერს ნატოსთან რაიმე სახის თანამშრომლობას, ან ერთვება რომელიმე ენერგეტიკულ პროექტში, რომელიც რუსეთის გვერდის ავლით ხორციელდება. კიდევ: მოსკოვს ძალიან არ უნდა საქართველოში დემოკრატიული ინსტიტუტების განვითარება, რადგან ეს ჩვენს შიდაპროცესებში ჩარევის საშუალებას უზღუდავს და „ცუდი“ მაგალითია რეგიონის ქვეყნებისთვის და თავად რუსეთისთვისაც.

გაყინული კონფლიქტების მიზანია საჭიროების შემთხვევაში სამხედრო ინტერვენციის გზით უზრუნველყოს ქვეყნის პოლიტიკური კურსის შენელება, ან საუკეთესო შემთხვევაში მისი ცვლა.

საქართველოს შემთხვევაში გაყინული კონფლიქტები გამოყენებულია ქვეყნის საგარეო პოლიტიკური კურსის, კერძოდ, ნატოსა და ევროკავშირის მიმართულებების ცვლის და ტორპედირებისსათვის. რუსული საგარეო პოლიტიკის მიზნებისათვის გაყინულ კონფლიქტთა ეფექტურობას ისიც ემატება რომ ქვეყნები, რომელთაც აქვთ ტერიტორიალური კონფლიქტები სხვა სახელმწიფოებთან და უშუალოდ მონაწილეობენ კონფლიქტში, ვერ გახდებიან ნატოს წევრი სახელმწიფოები, ანუ ალიანსის წევრობა შეუძლიათ მხოლოდ სამხედრო თვალსაზრისით სტაბილურ ქვეყნებს.

The Attempt to consolidate Democratic forces (Abkhazia – 1991-1992)

Developments in Abkhazia, anti-Constitutional and anti-Georgian processes had all contributed to the establishment of ethnic monopolism, authoritarianism and territorial partition of Georgia.  At the same time, one part of the Georgian National Movement expressed tremendous emotion, irritation and anti-Abkhazian sentiments. This was beneficial only for the common foe.  Society tried to find a way out.

In the office of the Abkhaz Writers’ Union the leaders of opposing organizations, representatives of the intelligentsia and enterprises held a meeting.  They decided to convoke a Congress to discuss the social-political environment, ways to overcome the difficulties and to consolidate democratic forces in the region.