საქართველო - გერმანია და "ეროვნული თვითგვემა"

გერმანია ვერაფრით ვერ გამოვიდა მსოფლიოსა და განსაკუთრებით რუსეთისა და ებრაელების წინაშე საკუთარი დანაშაულის გრძნობის სინდრომიდან. ეს "ეროვნული თვითგვემაა" ერთ-ერთი მთავარი ფსიქოლოგიური მიზეზია რუსეთისადმი, პუტინისადმი თავდახრილი, ლოიალური და თითქმის ვასალური დამოკიდებულებისა, რაც ძალიან აზარალებს ევროატლანტიკურ, დასავლეთის პოლიტიკასა და ფასეულობებს. ეს, ცხადია, დამაზიანებელია საქართველოსთვისაც. გავიხსენოთ ნატოს ბუდაპეშტის 2008 წ. სამიტის პერიპეტიები, როცა გერმანიამ დაბლოკა ჩვენთვის სასიცოცხლო ე. წ. მაპის მინიჭება პუტინის "ჩუმი" პროტესტის გამო, რამაც ამ უკანასკნელს საქართველოზე თავდასხმისთვის, ფაქტიურად, ხელები გაუხსნა.
რუსეთის წინააღმდეგ დასავლეთის მიერ დაწესებულ სანქციებში გერმანიის მონაწილეობა ორპირული თვალთმაქცობაა მხოლოდ და ამის დასტური გაზის მილსადენ "ჩრდილოეთის ნაკადის" მშენებლობაა. თავი რომ დავანებოთ შტაზში გამოზრდილ მერკელს, რომელიც ხშირად ბავარიულ ლუდსა და შებოლილ თევზს უგზავნის ვლადიმირს, გერმანიის პრორუსული განწყობების დადასტურება თუნდაც გფრ-ს საგარეო საქმეთა მინისტრის ჰაიკო მაასის სტატიაა, რომელიც ჟურნალ "შპიგელში" Der Spiegel დაიბეჭდა ახლახან.
Министр иностранных дел ФРГ Хайко Маас: "Попытки переписать историю требуют от нас разъяснений, необходимость в которых не должна была бы возникнуть ввиду непоколебимых исторических фактовю: нападением на Польшу Германия в одиночку развязала Вторую мировую войну. И Германия в одиночку несет ответственность за преступления Холокоста, совершенные против человечности".
არადა, სადაა მოლოტოვ-რიბენტროპის ხელშეკრულება, როცა რუსებთან დასაპყრობი ქვეყნები გაიყვეს და პოლონეთის ოკუპაციისა და ანექსიის ზუსტ საზღვრებზეც შეთანხმდნენ? სადაა სსრკ-ს ჰიტლერთან მჭიდრო, თითქმის მეგობრული თანამშრომლობა ყველა სფეროში, როცა სტრატეგიულ ნედლეულსაც კი აწვდიდნენ მათ მრეწველობას? სადაა კაგებესა და გესტაპოს ძმური ჩახუტება და ერთობლივი საიდუმლო ოპერაციები? სადაა იმის შეგნება, რომ ნაციზმი, როგორც იდეოლოგია, ბოლშევიზმის ტყუპის ცალი იყო? (როგორც ამაზე ბრწყინვალედ მსჯელობს აკ. ბაქრაძე).
შეიძლება ითქვას, რომ რამდენადაც მძლავრია გერმანიის ეკონომიკური პოტენციალი და გავლენა მსოფლიოში, იმდენად სუსტია მისი აღმოსავლური, მოსკოვური, უკრაინული, კავკასიური პოლიტიკა. ჩვენი აზრით, გერმანიისთვის "რუსული შიშები" თითქმის გადაულახავ პრობლემად იქცა და ეს არაა პრაგმატული მიდგომის შედეგი, არამედ ორ მსოფლიო ომში მწარედ დამარცხებული ერის ავდმყოფური ქცევაა.
გამომდინარე, დღეს და ახლო მომავალშიც საქართველოს მთავარი ძლიერი პარტნიორი მხოლოდ ამერიკაა.
ნახევრად ხუმრობით: იმის ალბათობა არაა გამოსარიცი, რომ ევროპელებისგან ახალი მიუნხენის შეთანხმება ვიხილოთ ახალი ჩემბერლენებით, დალადიებით, მუსოლინებითა და ჰიტლერებით. ახალი "სუდეტის ოლქიც" მოიძებნება.