Лаврентий Берия и сепаратизм

В 1936 году в Тбилиси прибыл Нестор Лакоба, тогдашний лидер Абхазии, старый революционер, близкий к Сталину, который внес большой вклад в подъем абхазского сепаратизма. У него была жена-турчанка и из-за близости к Сталину, он считал себя независимым от тбилисских властей.

Выбирая секретаря Закавказского крайкома, Сталин спросил у Лакоба, годится или нет на этом посту Лаврентий Берия, на что тот ответил утвердительно, поскольку Лаврентий был из Абхазии и Нестор считал его «своим». Но первое, что сделал Берия на этой должности, - вынес выговор Лакобе. Служба безопасности начала преследовать и притеснят руководителя Абхазской АССР. Н. Лакоба пытался найти способы сблизиться с Берия, но тщетно. В августе 1936 г. после обеда в квартире Берия, под утро Лакоба скончался. Поговаривали о самоубийстве, а так же о сердечном приступе. 

Прошло несколько месяцев и Н. Лакоба был объявлен врагом народа, его памятники были разрушены, а имя исчезло. Это, даже в то время, не было обычной практикой для коммунистической карательной машины, поскольку после смерти обычно не покушались на имя ушедшего. Но этим шагом Берия показал своё отношение к сепаратизму Лакоба. Оставит нетронутым имя Лакоба, означало бы ценить его дела, которые были направлены на расчленение Грузии даже в составе СССР. А также, трагическая судьба Лакоба должна была стать уроком для потенциальных "лакобистов".

Вскоре была арестована жена Н. Лакоба, турчанка Сариа Ахмедовна Джи-оглы, а их маленький сын был отправлен в детски лагерь. Впоследствии Рауф Лакоба был застрелен при неизвестных обстоятельствах.

Л. Берия продолжил действовать против сепаратистов и в октябре-ноябре в Сухуми были проведены судебные процессы против т. н. 30 персон. Среди обвиняемых был брат Нестора Михаил Лакоба. На процессе присутствовало множество граждан. Арестованных обвинили в попытке организации выхода Абхазии из состава Советского Союза и в турецкой ориентации. Обвиняемые, 20 из которых впоследствии были расстреляны, признали себя виновными.

Версия выхода Абхазии из состава СССР и присоединения к Турции была явно далека от истины и нелогична. Однако есть сведения, что в те дни Лакоба получил несколько писем из Турции и об этом был информирован Л. Берия. Лаврений на встрече в Тбилиси двусмысленно сказал Лакобе, что "в Абхазию из Турции какие-то письма идут и я надеюсь, вам не составит труда, найти адресата". И, якобы, это стало причиной самоубийства Лакоба.

Гораздо более правдоподобная версия: Берия знал, что Сухумская апсуа партократия всегда мечтала о присоединение Абхазии к России, но таким обвинением он не мог организовать показательные судебные процессы и был разработан "турецкий сценарий".

В далейщем Л. Берии многое сделал для исправления нарушенной демографической картины и смог нивелировать дисбаланс на Черноморском побережье Грузии и, в частности, в Абхазии, где на протяжение веков постепенно убывало грузинское население.  Однако, к сожалению, достигнутые положительные результаты отчасти были подорваны  в 60-70-х годах, когда за взятки местная партноменклатура продавала земли приезжим из других республик, особенно из Армянии и России

Таким образом, Лаврентий Берия по своему боролся с врагами Грузии, сепаратизмом, применяя методы, установленные для того исторического момента. Ясно, что он был слишком сложной фигурой. Умный, эрудированный, компетентный и мстительный, любитель похвалы, блестящий организатор и стратег, наделенный редкой ловкостью и чутьем, - Лаврентий Берия был для всех опасным человеком. Сам Сталин чувствовал это и где-то побаивался скрытому патриотизму Берия потому, что как раз Сталин разбазарил грузинские земли (под предлогом пролетарской солидарности, территории Грузии были подарены РФ, Азербайджану, Армении), а остальную территорию разделил на искусственные автономии, чем обрек страну для будущих национально-политических катаклизм. 

Утверждаю, что Лаврентий Берия любил Родину, Грузию и в этом он полный антипод Сталина.

Бжания и Анкваб заболели или крысы покинули корабль?

Все мы видели беспорядки 23 января, связанные с Навальным, в России. Об этом много сказано, но нас не меньше интересует влияние этих процессов на режимы или общество оккупированных территорий Грузии.

В настоящее время неизвестно, что он будет делать после ухода с поста, но известно, что некоторые из планов сепаратистов, стоящих за армянским лобби, связаны с Путиным и что он намерен присоединить Абхазию к России по «крымскому сценарию». Поэтому никого не удивляет, когда различные российские организации, действующие в Сухуми («Русская община Абхазии», «Черноморская казахстанская армия Абхазия», «Союз абхазских абхазов и ветеранов абхазской войны», решили присоединиться к российским Федерация,, 23 января прошел митинг в поддержку Путина перед посольством России. Инициаторы обратились к народу Абхазии и получили соответствующее разрешение от городской администрации.

21-22 января многие серьезные российские политологи выразили мнение, что ситуация с Путиным не так сильна, как казалось несколько дней назад. По их мнению, дело не только в растущей популярности Навального. Экономический кризис сильно ударил по миллионам граждан России. Особенно страдает молодежь, которая не имеет работы и не видит своей перспективы и перспектив страны в условиях «незаменимого Путина».

Кроме того, из Москвы поступали сообщения о том, что часть российской правящей элиты «тестирует почву» для перехода от Путина к Навальному. Действительно, сколько бы президент России ни продлевал свою политическую жизнь и не ратифицировал для нее конституцию, он близок к старости. Чиновники и функционеры даже понимают, что поддерживать молодого Навального перспективнее. Они особенно поддерживают идею о том, что большая часть молодежи настроена против Путина и за Навального.

В результате сухумский режим решил не торопиться и не уступил Путину. Поэтому, по одной из версий (мол, раньше болели), «президент» Бжания и «премьер» Анкваб внезапно заболели, возможно, потому, что в случае смены правительства в России в будущем они оставят «окно» для маневры.

22 января в администрации Сухуми прошел митинг, на котором обсуждался митинг в поддержку Путина. Мероприятие должно было пройти в российском «Посольстве» 23 января в 13:00. «Посольство» также согласилось на участие. Но на митинге внезапно было решено отказаться от поддержки Путина в целях «защиты здоровья граждан» и до нормализации эпидемиологической ситуации, и вот она.

Как привыкли крысы, сухумский режим сначала убегает с корабля «Владимир Путин», и это тогда, когда корабль еще не покинули представители московской элиты. Поведение мародеров предсказуемо. Однако мы убеждены, что ничто не может спасти оккупационный режим, даже если они клянутся в вечной верности будущему правительству России.

Почему?

Тенденция очевидна.

Недавнее решение Страсбургского суда по Грузии, признавшее этнические чистки грузин (в том числе в Абхазии) и особенно крах проекта «Арцах» (Карабах), показывает, что время сепаратистов и их союзников безнадежно прошло. В то же время мы считаем, что Навальному (или любому постпутинскому правителю) Абхазия бесплатно не нужна, у него во дворе столько «дыр». Сухуми и Цхинвали не нужна поддерживающая Навального молодежь, которая не понимает, почему Россия бросает миллиарды в «черную дыру» под названием «независимые Абхазия и Южная Осетия».

Мы думаем, что позитивные процессы внутри Грузии, России и мира в целом развиваются так быстро, что сегодня должно быть быстрое восстановление Абхазии и Цхинвальского региона, государственный план по организованному возвращению беженцев и другие вопросы, требующие решения.

გახდნენ თუ არა ავად ბჟანია და ანქვაბი, ანუ ვირთხები გემს ტოვებენ?

ყველამ ვნახეთ ნავალნისთან დაკავშირებული 23 იანვრის მღელვარებები რუსეთში. ამაზე ბევრი ითქვა, მაგრამ ჩვენთვის არანაკლებ საინტერესოა ამ პროცესების ზეგავლენა საქართველოს ოკუპირებილი ტერიტორიების რეჟიმებსა თუ საზოგადოებაზე.

ჯერ კარგად არ ჩანს, შეუყენებს თუ არა წყალს პუტინის მმართველობას ეს მზარდი საპროტესტო პროცესი, მაგრამ ის კი ცნობილია, რომ სეპარატისტთა ნაწილის გეგმები, რომელთა უკან სომხური ლობი დგას, დაკავშირებულია სწორედ პუტინთან და ის გულისხმობს დაახლოებით „ყირიმული სცენარით“ აფხაზეთის რუსეთისთვის მიერთებას. ამიტომ არავის გაკვირვებია, როცა სოხუმში მოქმედმა სხვადასხვა რუსულმა ორგანიზაციებმა («Русская община Абхазии», «Черноморское Казачье Войско Абхазии», «Союз казаков Абхазии иказаков-ветеранов боевых действий» и Фонда развития взаимоотношений междуАбхазией, ЛНР, ДНР и Россией «Отечество») გადაწყვიტეს, 23 იანვარს რუსეთის საელჩოსთან ჩაეტარებინათ პუტინის მხარდამჭერი აქცია. ინიციატორებმა გამოაქვეყნეს მოწოდება აფხაზეთის მოსახლეობისადმი და ქალაქის ადმინისტრაციისგან შესაბამისი ნებართვაც მიიღეს.

21-22 იანვარს რუსეთის ბევრმა სერიოზულმა პოლიტიკურმა ანალიტიკოსმა გამოთქვა მოსაზრება, რომ პუტინის მდგომარეობა არც ისე მყარია, როგორც ჩანდა რამდენიმე დღის წინ. მათი აზრით, საქმე მხოლოდ ნავალნის მზარდ პოპულარობაში არაა. ეკონომიკურმა კრიზისმა ძლიერად დაარტყა მილიომობით რუსეთის მოქალაქეს. განსაკუთრებულად დაზარალდა ახალგაზრდობა, რომელიც უმუშევარია და საკუთარი და ქვეყნის პერსპექტივას ვერ ხედავს „შეუცვლელი პუტინის“ პირობებში.

გარდა ამისა, მოსკოვიდან მოდიოდა ინფორმაცია, რომ რუსეთის მმართველი ელიტის ნაწილი პუტინისგან ნავალნისკენ გადაბარგებისთვის „ნიადაგს სინჯავდა“. მართლაც, რამდენიც არ უნდა გაიხანგრძლივოს რუსეთის პრეზიდენტმა პოლიტიკური სიცოცხლე და ამისთვის ჩეხოს კონსტიტუცია, ის ახლოსაა სიბერესთან. ჩინოვნიკებსა და ფუნქციონერებს კი ესმით, რომ უფრო პერსპექტიულია, მხარი ახალგაზრდა ნავალნის დაუჭირონ. მათ განსაკუთრებით უმყარებთ ამ აზრს ის, რომ ახალგაზრდობის დიდი ნაწილი პუტინის წინააღმდეგია და ნავალნის ემხრობა.

შედეგად სოხუმის რეჟიმმა გადაწყვიტა არ აჩქარებულიყო და თავი არ გამოიდო პუტინისთვის. ამიტომ, ერთი ვერსიით (ამბობენ, მანამდეც ავად იყვნენო), უცებ ავად გახდნენ „პრეზიდენტი“ ბჟანია და „პრემიერი“ ანქვაბი, შესაძლოა იმიტომ, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მომავალში ხელისუფლება შეიცვლება რუსეთში, მანევრებისთვის „ფანჯარა“ დაიტოვონ.

22 იანვარს სოხუმის ადმინისტრაციაში გაიმართა თათბირი, რომელზეც იმსჯელეს პუტინის მხარდამჭერ აქციაზე. ღონისძიება უნდა გამართულიყო რუსეთის „საელჩოსთან“ 23 იანვრის 13 სთ-ზე. „საელჩოც“ მონაწილეობაზე თანხმობას აცხადებდა. მაგრამ შეხვედრაზე მოულოდნელად გადაწყდა, რომ „მოქალაქეთა ჯანმრთელობის დაცვისა“ მიზნით და ეპიდემიოლოგიური მდგომარეობის ნორმალიზაციამდე პუტინის მხარდაჭერაზე უარი ეთქვათ და აქვია გადაედოთ.

ყველაფერი გასაგებია.

ისე, როგორც სჩვევიათ ვირთხებს, სოხუმის რეჟიმი პირველი გარბის გემიდან „ვლადიმირ პუტინი“ და ეს მაშინ, როცა ეს გემი ჯერ არ დაუტოვებიათ მოსკოვის ელიტის წარმომადგენლებს. მოროდიორებისთვის პროგნოზირებადი ქცევაა.  თუმცა, დარწმუნებულნი ვართ, რომ საოკუპაციო რეჟიმს ვერაფერი ვერ გადაარჩენს, თუნდაც საუკუნო ერთგულების ფიცი დადონ რუსეთის მომავალი ხელისუფლების წინაშე.

რატომ?

ტენდენცია სახეზეა.

საქართველოზე სტრასბურგის სასამართლოს ამასწინანდელი დადგენილება, რომლმაც აღიარა ქართველთა ეთნიკური წმენდა (მათ შორის, აფხაზეთშიც) და განსაკუთრებით პროექტ „არცახის“  (ყარაბაღის) კრახი აჩვენებს, რომ სეპარატისთა და მათ დანქაშთა დრო უიმედოდ წავიდა. ამასთან, ვფიქრობთ, რომ ნავალნის (ან ნებისმიერ პოსტპუტინურ მმართველს) აფხაზეთი უფასოდაც არ სჭირდება, იმდენი აქვს „სახვეტი“ საკუთარ ეზოში. სოხუმი და ცხინვალი არ სჭირდებათ ნავალნის მხარდამჭერ ახალგაზრდობას, რომელსაც ვერ გაუგია, რატომ ყრის რუსეთი მილიარდებს „შავ ხვრელში“, რომელსაც „დამოუკიდებელი აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი“ ჰქვია.

ვფიქრობთ, პოზიტიური პროცესები როგორც საქართველოს შიგნით, ისე რუსეთსა და ზოგადად მსოფლიოში ისე სწრაფად ვითარდება, რომ დღესვე უნდა არსებობდეს აფხაზეთისა და ცხინვალი რეგიონის სწრაფი აღდგენი, დევნილთა ორგანიზებული დაბრუნებისა და სხვა გადასაჭრელი ამოცანების სახელმწიფო გეგმა.

Навальный - Russisches Schwein

 

Кагда говорим о оппозиционность и демократичности Навального, хочу напомнить, что нет «двух русских» (Пуришкевича, Глушкова и Льва Толстого). Кто бы ни правил Россией, он был, есть и останется врагом Грузии и цивилизованного мира. У европейских колонизаторов было выражение: «Хороший индеец - мертвый индеец». Я не призываю к убийству россиян (мы не можем быть такими, как они!), но цивилизованной и демократической России история не помнит и мы не можем надеяться на реформированную Россию Навального. Каждая нация сама выбирает форму и содержание управления, опираясь на свой психо-генетический багаж и имеет то правительство, которого она заслуживает. Примечание: Russisches Schwein (русская свинья) в немецком языке не появилось без причины. Таким образом, давайте отбросим ловушку «дружественной и демократической России» и соответственно оценим страну, которму Лаврентий Берия подарил ядерное оружием, чем она шантажирует мир и трезво отценим возможности Навального, который 2008 г. поддержал войну с Грузией... Теперь, когда Навальный противостоит Путину, это не означает, что в данном случае «Враг моего врага - мой друг».

სტრასბურგის სასამართლოს დადგენილება

სტრასბურგის სასამართლოს გადაწყვეტილება (21.01. 2021 წ.) ერთადერთი საერთაშორისო დოკუმენტია, სადაც რუსეთი პირველადაა მხილებული და დადანაშაულებული ამ 220 წლის მანძილზე საქართველოს წინააღმდეგ განხორციელებული აგრესიის, ოკუპაციისა და ქართველი ერის ეთნიკური წმენდის გამო.

გეორგიევსკის ტრაქტატის დარღვევის, სამეფოს გაუქმების, ბაგრატიონთა დინასტიისა და ეკლესიის განადგურების შემდეგ ქართველ ერს ერთი დღე არ შეუწყვეტია ბრძოლა რუს დამპყრობელთან როგორც პირდაპირი ომის, აჯანყებებისა და თავგანწირვის სახით, ასევე სხვა მეთოდებით - ლიტერატურაში, ხელოვნებაში, მეცნიერებაში, ეკლესიაში.

მაგრამ რუსთან ტოტალური დაპირისპირება არ გამოგვდიოდა, რადგან მოღალატენი, კოლაბორაციონისტები, კომფორმისტები ხშირად სჭარბობდნენ ერის ჯანსაღ და აქტიურ ნაწილს და მტერი ახერხებდა ჩვენს დამორჩილებას, რის გამოც ქვეყანა სისხლისგან იცლებოდა, სულიერი და ფიზიკური გადაგვარების ზღვარზე ბალანსირებდა. ის რად ღირს თუნდაც, როცა ფაშიზმ-კომუნიზმის სატანისტურ დაპირისპირებას თითქმის 400 ათასი ქართველი შეეწირა, რაც მოსახლეობასთან პროცენტულ მიმართებაში ერთ-ერთი პირველი იყო მაშინდელ მსოფლიოში. ეს ხომ გენოციდის გამოცხადებული ქრონიკა გახლდათ?!

ცხადია, სტრასბურგის უმნიშვნელოვანესი დოკუმენტი პირდაპირ ვერ შეეხება ყველა იმ დანაშაულს, რომელიც რუსეთის სახელმწიფოს საქართველოში აქვს ჩადენილი და თუნდაც ყველაზე სისხლიმღვრელ 1992-93 წწ. რუსეთ-საქართველოს ომს და მის შედეგებს, მაგრამ ის ჩვენი ერისთვის ძლიერი პრაქტიკული და მორალური ფაქტორი, სამომავლო სამართლებრივი ნაბიჯების საფუძველი, ბრძოლის ველზე ორი საუკუნის მანძილზე დაღუპულთა და დღევანდელ ვეტერანთა ღვაწლის დაფასება გახლავთ, რაც უცილობელი გამარჯვებების საწინდარია.

სლავ-მონღოლ-ტუნდრის ნაზავზე (რომელსაც ისტორიის ირონიით რუსი ჰქვია) უფრო დიდი მტერი საქართველოს არ ჰყოლია მისი არსებობის მანძილზე, მაგრამ დღევანდელი თაობა, ახალი ქართველები, - როგორც წინაპართა ღირსეული მემკვიდრენი, - მომავალს ოპტიმიზმით ვუმზერთ.

Резолюции ООН о грузинских беженцах, ВПЛ и позиция Армении

Как известно, с 2008 г. ООН регулярно принимают Резолюции, касающиеся вопроса возвращения беженцев из Абхазии и Цхинвальского региона в родные дома. Мировое содружество фундаментально поддерживает Грузию в этом. Но есть 10-15 стран, которые в угоду России или ещё чего-то, голосуют против. Нас не удивяет позиция Зимбабве, Никарагуа или государств, живущих на островах из птичьего помёта и тем более оккупанта - России. Нас огорчает позиция Армении потому, что она наш сосед и клянется в дружбе.

Посмотрим на динамику голосования в ООН по этому вопросу:

2008 г. (до августовского нападения России) - сторонников - 14, против - 11 (включая Армению), воздержались - 105.

2009 г. - сторонников - 48, против - 19 (включая Армению), воздержались - 78.

2010 г. - сторонников - 50, против - 17 (включая Армению), воздержались - 86.

2011 г. - сторонников - 57, против - 13 (включая Армению), воздержались - 74.

2012 г. - сторонников - 60, против - 15 (включая Армению), воздержались - 82.

2013 г. - сторонников - 62, против - 16 (включая Армению), воздержались - 84.

2014 г. - сторонников - 69, против - 13 (включая Армению), воздержались - 79.

2015 г. - сторонников - 75, против - 16 (включая Армению), воздержались - 78.

2016 г. - сторонников - 76, против - 15 (включая Армению), воздержались - 64.

2017 г. - сторонников - 80, против - 14 (включая Армению), воздержались - 61.

2018 г. - сторонников - 81, против - 16 (включая Армению), воздержались - 62 (Интересно, что это произошло после прихода к власти в Ереване демократа Пашиняна).

2019 г. - сторонников - 79, против - 15, воздержались - 86.

 Делегация Армении не приняла участие в процедуре. воздержались - 86.

2020 г. - сторонников - 84, против - 13, воздержались - 73. 

Делегация Армении не приняла участие в процедуре.

2021 г. - сторонников - 80, против - 13 (включая Беларусь, Бурунди, Венесуэла, Вьетнам, Зимбабве, Коморские Острова, Куба, Корейская НД Республика, Даос, Никарагуа, Россия, Судан, Сирия, Шри-Ланка), воздержались - 70. 

Делегация Армении не приняла участие в процедуре.

Мы понимаем озабоченность Армении по поводу Карабаха, но это их дело. Тем более, что этот вопрос, в основном, уже решен и не вползу Армении.

Мы так-же помним следующее: представители Армении "неофициально" неправильно поступила в Абхазии во время войны с Россией в 1992-93 годах, когда через подставных лиц финансировали и создавали батальон Баграмяна. Об этом есть много видео-фактов и показания свидетелей.

Тако не забыться и они несут свою долью ответственности за этрническую чистку грузинского населения в Абхазии.

რუსეთ-საქართველოს ღია ომის ქრონიკა. 1992. აგვისტო.

14 აგვისტო

-საქართველოს სახელმწიფო საბჭოს გადაწყვეტილებით პოლიციის ნაწილები გაიგზავნა აფხაზეთში. ამის შესახებ ინფორმირებული იყო აფხაზეთის ხელმძღვანელობა და ეს ოპერაცია კომუნიკაციების დაცვას ითვალისწინებდა. საქართველოს პოლიციას წინ მიუძღოდა სოხუმის ბატალიონი სოსო ახალაიას მეთაურობით, რომელიც სამხრეთ ოსეთში სამშვიდობო ოპერაციაში მონაწილეობის შემდეგ უბრუნდებოდა დისლოკაციის ადგილს. შემდეგ მოდიოდა შენაერთი თბილისის პოლიციის სამმართველოს უფროსის, დ. ზეიკიძის მეთაურობით.

- პირველი შეტაკება მოხდა ოჩამჩირის რაიონ სოფ. ოხურეისთან, სადაც აფსუებმა მოულოდნელად ცეცხლი გაუხსნეს პოლიციელთა კოლონას. 

- მეორე შეტაკება გულრიფშის რაიონის დასახლება აგუძერაში მოხდა. განადგურდა ქართველთა ერთი ჯავშანმანქანა.

- შეტაკება მოხდა გულრიფშის რ-ნ ს. მაჭარასთან, სადაც დაიჭრა ერთი ქართველი და დაიღუპა ერთი აფსუა მსროლელი, რომელიც საცხოვრებელი კორპუსის სახურავიდან უშენდა ცეცხლს გზატკეცილზე მოძრავ კოლონას.

- ჩასაფრებულმა აფსუებმა ბოევიკებმა ააფეთქეს დისლოკაციის ადგილისკენ (ალკკ XV ყრილობის სახელობის ტურბაზა) მიმავალი ს. ახალაიას რაზმის ქვეითთა ჯავშანმანქანა. აფეთქების ადგილას რატომღაც აღმოჩნდნენ რუსეთის ცენტრალური ტელევიზიის წარმომადგენლები, რომლებმაც უმოკლეს დროში მსოფლიოს ამცნეს, რომ „ქართული არმია ტანკებით შეიჭრა აფხაზეთში და მოახდინა მისი ოკუპაცია“.

- სისხლისღვრისა და შემდგომი გართულებების თავიდან აცილების მიზნით ქართული შენაერთები ქალაქის შემოგარენში დაბანაკდნენ.

- სეპარატისტებმა მობილიზაცია გამოაცხადეს (ს. შამბამ მიმართა აფსუა ეროვნების მოსახლეობას, რათა შეკრებილიყვნენ ადრე დათქმულ ადგილებში). აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა, ფაქტიურად კი ვ. არძინბამ ერთპიროვნულად მიიღო შესაბამისი გადაწყვეტილება.

 - შეიარაღებულმა აფხაზმა სეპარატისტებმა დაიკავეს ქალაქის სტრატეგიული პუნქტები.

15 აგვისტო

- გაგრის ზონაში ზღვიდან გადმოისხა მცირერიცხოვანი ქართული სამხედრო შენაერთი.

- სოხუმში ჩამოდიან თ. სიგუა, ჯ. იოსელიანი. აფხაზებთან მოლაპარაკებაში (ის თავიდან იგეგმებოდა ე.წ. სტალინის აგარაკზე - საქართველოს მინისტრთა საბჭოს დასასვენებელ სახლში, რომელიც სოხუმის შემოსასვლელში მდებარეობს, მაგრამ ს. ბაგაფშის მოთხოვნის შემდეგ ადგილი შეიცვალა) ქართული მხრიდან მონაწილეობდნენ: თ. სიგუა, ჯ. იოსელიანი (საქართველოს სახელმწიფო საბჭოს წევრი), თ. ნადარეიშვილი (აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე), ვ. ყოლბაია (დეპუტატი), ნ. მესხია (დეპუტატი), ა. იოსელიანი (აფხაზეთის უშიშროების სამსახურის უფროსი). აფხაზური მხრიდან შეხვედრაში მონაწილეობდნენ: ს. ბაგაფში (აფხაზეთის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე), ზ. ლაბახუა (მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე), ა. ანქვაბი (დეპუტატი, შ/ს მინისტრი), ზ. აჩბა, ს. შამბა და დ. ფილია (დეპუტატები). საუბრის შემდეგ თ. სიგუამ მათ განუცხადა, რომ ვ. არძინბასთან შეთანხმებული იყო პოლიციის შენაერთის შემოყვანა კომუნიკაციების გაკონტროლების მიზნით, რამაც გაკვირვება და შეშფოთება გამოიწვია აფხაზურ მხარეში. თ. სიგუამ მოითხოვა ვ. არძინბასთან შეხვედრა, მაგრამ აფხაზთა ლიდერმა ამას თავი აარიდა და დიალოგზე უარი განაცხადა. ზ. ლაბახუას წინადადებით მიღწეულ იქნა შეთანხმება, რომ 200-200 კაციანი აფხაზურ-ქართული სამხედრო შენაერთი მდ. ფსოუდან სამეგრელომდე დაიცავდა რკინიგზასა და სხვა კომუნიკაციებს, მაგრამ შემუშავებულ დოკუმენტს ხელი არ მოეწერა. ს. ბაგაფშმა სოხუმიდან გასვლისათვის ითხოვა დრო. ამით დასრულდა ეს მოლაპარაკება. აფხაზები დროის გაყვანას ცდილობდნენ.

16 აგვისტო

- გაგრაში გაიმართა ქართული და აფხაზური პოლიტიკური ორგანიზაციებისა და შეიარაღებული ფორმირებების წარმომადგენელთა შეხვედრა. შეთანხმდნენ, რომ ქართული დესანტი არ შევიდოდა გაგრაში და დარჩებოდა განთიად-ლესელიძეში და კონტროლს იქიდან გაუწევდა რკინიგზასა და ავტოტრასას. შეთანხმება ძალაში 16 აგვისტოს შევიდა.

17 აგვისტო

- ს. ბზიფის ავტოტრასაზე აფხაზებმა პიკეტები დააყენეს.

- რამოდენიმე საათში ქართული პიკეტები გაჩნდნენ სოფ. კოლხიდასთან.

- ს. კოლხიდასთან მოხდა მძევლების გაცვლა.

- გაგრის ადმინისტრაციის მეთაურმა რ. იაზიჩბამ განაცხადა, რომ ქართულ მხარესთან შეთანხმებით ბიჭვინთიდან დაიწყება დამსვენებლების გადაყვანა ფოთში.

18 აგვისტო

- ვ. არძინბას ხელისუფლებამ დატოვა სოხუმი (თან გაიყვანეს როგორც მსუბუქი, ასევე სატვირთო ავტომანქანები, ტაქსები, ავტობუსები, გაძარცვეს რესპუბლიკური სააფთიაქო სამმართველო და წაიღეს ნარკოტიკული საშუალებებისა და სხვა მედიკამენტების მთელი მარაგი).

- ქართული შენაერთები შევიდნენ სოხუმში. საცხოვრებელი სახლების სახურავებიდან მათ შეხვდათ საკმაოდ ორგანიზებულ სნაიპერთა ჯგუფების წინააღმდეგობა, რომელსაც ორივე მხრიდან მოჰყვა მსხვერპლი (ქართული მხრდან დაიღუპა ქ. სოხუმის შჯს სამმართველოს ოფიცერი ნ. ქეცბაია). შემდგომ ქართულმა შენაერთებმა ბრძანებისამებრ პოზიციები მდ. გუმისთასთან დაიკავეს, თუმცა წინ წაწევა თავისუფლად შეეძლოთ, რადგან ე.წ. აფხაზური გვარდია პანიკურად გარბოდა გუდაუთის მიმართულებით.

- გუდაუთიდან გაგრაში ჩაიყვანეს დატყვევებული ქართველი ჟურნალისტი ალექსანდრე ბერულავა.

- საქართველოს თავდაცვის მინისტრის ბრძანებით ქ. სოხუმში „კრიმინოგენური ვითარების მკვეთრი გამწვავებასთან დაკავშირებით" გამოცხადდა მოქალაქეთა ქცევის განსაკუთრებული რეჟიმი 18 აგვისტოდან 18 სექტემბრამდე. კომენდანტად დაინიშნა გენერალ-მაიორი გ. გულუა.

- გროზნოში კავკასიის მთიელ ხალხთა კონფედერაცია იღებს გადაწყვეტილებას, მოხალისეები გააგზავნოს აფხაზეთში.

19 აგვისტო

- აფხაზები ტოვებენ გაგრას და ქართული შენაერთები იკავებენ მას.

- გაგრის კომენდანტად დაინიშნა „მხედრიონელი" ბ. ფირცხელიანი, მოადგილედ ილია ჭავჭავაძის საზოგადოების  წევრი ჯ. ლატარია.

- ლესელიძეში ჩავიდნენ საქართველოს ხელმძღვანელობის მიერ შექმნილი საევაკუაციო კომისიის წევრები.

20 აგვისტო

- არმავირში შედგა ჩრდილო კავკასიის რესპუბლიკების, როსტოვის ოლქის, სტავროპოლისა და კრასნოდარის მხარეების ხელმძღვანელთა ანტიქართული შეხვედრა. ბ. ელცინისადმი მიმართვაში მათ გამოთქვეს შეშფოთება აფხაზეთში მიმდინარე მოვლენებზე რუსეთის ფედერაციის მთავრობის  „დაგვიანებული" რეაქციის გამო.

- საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროსთან შეთანხმებით თბილისიდან შემოსული მედიკამენტები გაგრიდან გადაეცა გუდაუთის (ე.ი. აფხაზური მხარე) რაიონულ საავადმყოფოს.

- საქართველოს ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილის ა. ჯორბენაძემ განაცხადა, რომ აფხაზეთიდან გაიყვანეს 15 ათასი დამსვენებელი რუსეთიდან.

22 აგვისტო

- აფხაზურმა და კონფედერატების შენაერთებმა გადმოლახეს მდ. გუმისთა, მაგრამ საქართველოს ეროვნულმა გვარდიამ ისინი უკუაგდო.

- ტელევიზიით გამოვიდა საქართველოს შეიარაღებული ძალების სარდალი გ. ყარყარაშვილი, რომელმაც მკვეთრი შეფასება მისცა მოწინააღმდეგის აღნიშნულ გამოხდომას. მისი გამოსვლა გამოირჩეოდა რადიკალიზმითა და შეუწყნარებლობით.

24 აგვისტო

- შეიარაღებულმა აფხაზებმა დააპატიმრეს და გუდაუთაში წაიყვანეს ეშერელი ა. ჩხეიძე, სადაც მას და კიდევ სამ ქართველს სასტიკად სცემეს.

26 აგვისტო

- ჩეჩენი ეროვნების შეიარაღებულმა პირებმა სასტიკად სცემეს ეშერელი ე. მალიუკი ქართველების მიმართ გამოჩენილი სიმპათიის გამო. მათვე გააუპატიურეს არასრულწლოვანი ქართველი ლ. ცი-ა. სოფ. ორჯონიკიძეში აფხაზებმა თავის სახლში მოკლეს ცოლ-ქმარი ნ. და რ. ლობჟანიძეები.

30 აგვისტო

- თბილისიდან სოხუმში ჩაფრინდა სომხეთის პარლამენტის წევრთა ჯგუფი უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წევრის, პარტია „დაშნაკცუტიუნის" წევრის სეირან ბაგდასარიანის ხელმ.ღვანელობით. კვირას ისინი შეხვდნენ თ. ნადარეიშვილსა და სხვა დეპუტატებს. სომეხმა პარლამენტარებმა მოინახულეს ქართველების მიერ კონტროლირებადი სომხური სოფლები და გაემგზავრნენ ვ. არძინბასთან შესახვედრად. მათი ვიზიტის მიზანი იყო აფხაზეთში მცხოვრები სომხების უსაფრთხოების საკითხის შესწავლა.

31 აგვისტო

-16 საათისთვის სოხუმის რ-ნ სოფ. ქვემო ეშერის მიმართულებით გადავიდა საქართველოს შეიარაღებული ძალების რაზმი, რომელსაც მძაფრი წინააღმდეგობა შეხვდა იქვე განლაგებულ რუსეთის არმიის სამხედრო ნაწილისაგან. ამ რაზმმა აიღო სოხუმის ნავთობბაზა და წისქვილკომბინატი.

- წითელი ჯვრის ქ. სოჭის საქალაქო კომიტეტმა გუდაუთის ცენტრალურ საავადმყოფოს გადასცა 50 ათასი მანეთის მედიკამენტები. წითელი ჯვრის შუამდგომლობით აფხაზეთში გაიგზავნა 350 ტონა ჰუმანიტარული ტვირთი ჩრდილოეთ კავკასიიდან. აფხაზეთიდან 57 ლტოლვილმა სოჭში მიიღო ფულადი კომპენსაცია 42 ათასი მანეთის ოდენობით.

- შექმნილი სიტუაცია აფხაზეთში მოითხოვდა სპეციალური სტრუქტურის ჩამოყალიბებას, რომელიც იმუშავებდა სოციალურ-ეკონომიკურ საკითხებზე. ამიტომ შეიქმნა აფხაზეთში მდგომარეობის სტაბილიზაციის დროებითი კომისია, რომელსაც დაეკისრა აღმასრულებელი ხელისუფლების ფუნქციები შესაბამისი სტრუქტურების შექმნით. დეპუტატებმა დროებითი კომისიის თავმჯდომარედ დაამტკიცეს გ. ლომინაძე.

- შეიქმნა ჰუმანიტარული და სხვა დახმარებების კომისია, რომელსაც სათავეში ჩაუდგნენ გ. ნაჭყებია (აფხაზეთის საპენსიო ფონდის თავმჯდომარე) და დეპუტატი ე. ასტემიროვა.