17 марта 2020

Внутриполитические и внешнеполитические сферы распространения конфликта в Абхазии


Решение внутренных конфликтов является одним из ключевых проблем в развитии пост советской Грузии, переживающей за тридцать лет всплески агрессивного национализма и сепаратизма, политического экстремизма и массовой коррупции, грежданского противостояния и модернизации.
Политическая составляющая Абхазского конфликта является многоуровневой. Их несколько: 

Первый аспект 
Конфликт на уровне государственного образования Абхазия, между политическими элитами разделенного абхазского общества, которые находяться на разных стадиях формирования (система Сухуми-Сухум);
Второй аспект 
Конфликт «центр – автономия» (система Сухуми-Тбилиси - Сухум);
Третий аспект 
Конфликт региональный (кавказский: южно-кавказкое и северо-кавказское направления);
Четвертый аспект 
Конфликт межгосударственный (Грузия-Россия, Грузия- Армения, Грузия-Турция);
Пятый аспект 
Международный конфликт (с участием многих субъектов).

В данной модели, в первом аспекте, население Абхазии разделяется не по этническим границам, а по приверженности к той или иной политической ориентации: сторонники сецессии и противники сецессии. Необходимо отметить, что по сравнению с Карабахским или Южноосетинским конфликтами, политические сегменты противостояния намного меньше совпадают с этническими линиями. С точки зрения активности соответствующих общественных и политических элит, он более развит и симметричен.
Во втором аспекте конфликта представлены три политических субъекта. Это Тбилисский центр, сецессионистская и централистская политические элиты Абхазии. Тбилисский центр должен стремиться к выходу из конфликтной плоскости первого аспекта и переходу на второй аспект. Миссия Тбилисского центра должна измениться и стремиться принять в итоге статус медиатора. Не смотря на то, что, на данной стадии конфликта, это будет крайне трудно сделать, стремление к этому должно лежать в основе доктрины по урегулированию и являться главным фактором начала процесса деэскалации и локализации конфликта, а не его дальнейшей интернационализации. 
Необходим на этом аспекте, прежде всего новый процесс переговоров - между Тбилисским центром и централистами. Понимание этой задачи облегчиться тем, что, на первом этаже, в среде централистов далеко не все являются сторонниками Тбилисского центра и более того, многие группировки представляют оппозиционные силы. Предварительным условием для этого должны быть переговоры в среде централистов для формирования группы делегатов, которая будет репрезентативно представлять весь политический спектр централистов и иметь достаточный уровень легитимности. Такие же предварительные активности должны быть проведены в среде сецессионистов. Переговоры со стороны Тбилисского центра должна вести также смешанная группа, представляющая интересы, как правящей элиты, так и достаточно широкого спектра оппозиции.
На третьем аспекте конфликт принимает региональный характер, так как в него втягиваются субъекты со всего Кавказа. Отождествление интересов Тбилисского центра и противников сецессии (в среде населения Абхазии), повлияло развитию поиска сецессионистами сторонников среди: северокавказских народностей и жителей соседних областей юга России, развитию ирредентистских или сепаратистских течений и реанимации соответствующих политических концепций (северное направление). На этом же аспекте присутствует поиск партнеров на Южном Кавказе и подписание соглашений о совместном признании и военно-политическом сотрудничестве с сецессионистами из Нагорного Карабаха и Южной Осетии (южное направление).
Это определило в дальнейшем прямое или косвенное, а в ряде случаев грубейшее вмешательство многочисленных разнородных групп по интересам, во внутренние дела Грузии со стороны сопредельных государств России, Турции и Армении, имеющих исторические стратегические интересы в Абхазии (четвертый аспект).
Таким образом, Абхазский конфликт является межгосударственным конфликтом, тем более после российской агресии и оккупации 2008 года, что вынудило центральное руководство с целью балансировки пытаться привлечь к процессу другие страны - союзницы или международные организации. Это и определяет на сегодняшний день статус данного конфликта - как международного.

21 апреля 2019

პირველი მიტინგი აფხაზეთში.1988 წელი.

1988 . 12 ნოემბერს თბილისი იპოდრომზე პირველი ხალხმრავალი მიტინგი გაიმართა. ფაქტიურად, ამ აქციამ დაუდო სათავე საქართველოში ეროვნულ-განმანთავისუფლებელ მოძრაობს მასობრიობას. მიტინგზე მერაბ კოსტავა ჩამოაყალება პრინციპები, რომლის მიხედვითაც უნდა მომხდარიყო საბჭოთა სისტემის დემონტაჟი და საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენა. 23-ის 200 000-იანმა აქციამ და 26 ნოემბრ უნივერსიტეტში სტუდენტები და მოძრაობის ლიდერები შეხვდრამ სსრკ-ს უმაღლესი საბჭოს ქართველ დეპუტატებთან ცხადი გახადა საქართველოს არჩევანი.  
კრემლმა ნაცად ხერხს მიმართა და დაძაბულობის კერამ აფხაზეთში გადაინაცვლა, სადაც აფსუათა ჯგუფმა "აიდგილარა" ჩამოყალიბა.

19 апреля 2019

თურქეთი და აფსუათა იმედები

რუსეთ-თურქეთის ურთიერთობა გარკვეულ გავლენას ახდენს აფხაზეთის პრობლემაზე, იქაურ მმართველ რეჟიმსა და საზოგადოებაზე. მას ისტორიული მიზეზებიც აქვს. ამასთან, სოხუმელი ლიდერები ცდილობენ თურქეთთან ნამეტანი დაშაქრული ურთიერთობებით რუსეთი არ აწყენინონ, მაგრამ გვერდს ვერ უვლიან იქ არსებული დიდი დიასპორის საკითხსა და ეკონომიკურ საჭიროებებს. საქართველოს ხელისუფლება 90-იან წლებში არაეფექტურად და უნიათოდ ეწინააღმდეგებოდა თურქეთის სხვადასხვა კერძო სტრუქტურის უკანონო საქმიანობას ოკუპირებულ აფხაზეთში. ერთხელ ვ. არძინბაც კი ჩაიყვანეს "ტურისტად" იქ... ამ თვალსაზრისით შემდგომმა მთავრობებმა შესამჩნევად გამოასწორეს მდგომარეობა, თუმცა, ჩავარდნები მაინც ხდება.

აფსუებისთვის თურქეთთან ნებისმიერი კავშირისთვის მთავარ წინაღობას  რუსეთ-თურქეთის ურთიერთობათა არასტაბილურობაა, რომელსაც სხვადასხვა ფაქტორი განაპირობებს, რომელთა შორისაა: ისტორიული მეხსიერება, გეოპოლიტიკური პრიორიტეტები, საზოგადოებრივი აზრი. აი, სავაჭრო ბრუნვის ზრდა, გაზსადენი „სამხრეთ ნაკადი“, აშშ-სთან უთანხმოება თუ კონფრონტაცია კი აახლოებს მათ (უფრო ერდოღანსა და პუტინს).

17 апреля 2019

აფხაზეთი 9 აპრილის წინა დღეებში. მოგონების მაგიერ 30 წლის შემდეგ.

1989 წ. 18 მარტს აფსუა სეპარატისტებმა ს. ლიხნში გამართეს მრავალათასიანი შეკრება-მიტინგი, რომელზეც მიიღეს ანტიქართული წერილი მოსკოვისადმი - ე. წ. “ლიხნის მიმართვა”, რომელშიც, ფაქტიურად, საქართველოსგან გამოყოფა და რუსეთთან შეერთება მოითხოვეს. 
ლიხნის პროვოკაციას ქართველებმა 1989 წ. 25 მარტის სოხუმისა და გალის გრანდიოზული მანიფისტაციებით უპასუხეს. მასზე სიტყვით გამოვიდნენ მერაბ კოსტავა, ზურაბ ჭავჭავაძე, ჯონი ლატარია, ალექსანდრე ჯიქია (ედპ), დიმა ჯაიანი და სხვა.
აღნიშნულ აქციაზე გადაწყდა, რომ ანტიიმპერიული მიტინგი ჩატარებულიყო რუსეთ-საქართველოს საზღვარზე დაბა ლესელიძეში, მდ. ფსოუსთან, რითაც სიმბოლურად გამოიხატებოდა ჩვენი მთავარი მტრის - რუსეთისადმი დამოკიდებულება. ამით აფსუებს ვაჩვენებდით, რომ მათთან პრობლემები არ გვაქვს, ჩვენ პატივს ვცემთ მათ ეროვნულ გრძნობებს და ა. შ.
1989 წ. 1-ელ აპრილს ლესელიძეში ავტობუსებით გავემგზავრეთ. მიტინგზე გამომსვლელთა (ზ. ჭავჭავაძე, ჯ. ლატარია, ბ. კაკუბავა, მ. კოსტავა და ა. შ.) მთელი რისხვა მიმართული იყო კრემლისაკენ, იმპერიისკენ. აქციას “იცავდა” შინაგანი ჯარის საკმაოდ მოზრდილი შენაერთი. მიტინგის შემდეგ მ. კოსტავა, თ. ჩხეიძე, ზ. ჭავჭავაძე და სხვები გაგრაში შეყოვნდნენ. დანარჩენები გამოვემგზავრეთ სოხუმში. 

05 апреля 2019

აფხაზეთის „პრეზიდენტის“ არჩევნები და რუსული გზავნილები


2019 წ. 21 ივლისს აფხაზეთში გაიმართება მეშვიდე „საპრეზიდენტო“ არჩევნები, რომელსაც ოკუპანტი რუსეთისა და ტერორისტული ორგანიზაცია „ჰამაზის“ გარდა კიდევ რამდენიმე ქვეყანა და ანკლავი თუ აღიარებს. იმის გამო, რომ ამ ე. წ. არჩევნებს მხოლოდ ადგილობრივი მნიშვნელობა აქვს, თითო-ოროლა რუსი ანალიტიკოსი ან კომენტატორი თუ „იცლის“ მასზე. მათში გამოირჩევა აფსუებისთვის ერთ-ერთი ავტორიტეტი, სეპარატიზმის ძველი იდეოლოგი, მოსკოვში მცხოვრები სამართლის დოქტორი და აფხაზურ-აბაზური ხალხების მსოფლიო კონგრესის დამაარსებელი ტარას შამბა, რომელიც კრემლის კურანტების სიმაღლიდან პერმანენტულად მოძღვრავს ყოფილ თანამემამულეებს.
ტ. შამბა ინტერნეტ გამოცემა http://abkhazinform.com-ში მ. წ. 4 აპრილს გამოქვეყნებულ სტატიაში ამბობს, რომ ბოლო რამდენიმე წელი აფსუური საზოგადოება ღრმა კრიზისშია და სამოქალაქო ომსაც კი გადაურჩა და მომავალმა არჩევნებმა კი, შესაძლოა, კატასტროფამდე მიიყვანოს აფხაზეთის სახელმწიფოებრიობა.

02 апреля 2019

რუსეთი და აფსუათა ტრაგიკული მომავალი


დღეს აფხაზეთი რუსეთის ტოტალური კონტროლის ქვეშაა. მიუხედავად იმისა, რომ მოსკოვი აჭმევს, ასმევს და იცავს აფსუებს, მათ რუსები ეზიზღებათ. ეს, როგორც თითქმის ყველა კავკასიელს, აფსუებს ისტორიულადაც მოსდევთ და გენის მოლეკულამდე ეჯავრებათ მონღოლ-სლავური, ვოლგისპირეთსა და ტუნდრაში ჩამოყალიბებული, რუსეთად წოდებული წარმონაქმნი, რომლის არსებობის ლეიტმოტივი საკუთარი ხალხისა და მეზობელი ერების მუდმივი მტრობა და ტანჯვა-წამებაა, „ვლადიკავკაზობა“ და „ვლადივოსტოკობაა“. დღეს „ვლადიგრუზინობა“ მთლად ვერ გამოუვიდა, მაგრამ „ვლადიაფხაზობას“ იჩემებს.

31 марта 2019

რუსეთისაგან განთავისუფლება აფხაზეთში დაიწყო და იქ დამთავრდება


საქართველოდან რუსული ჯარის გაყვანის საკითხი ოფიციალურად სწორედ აფხაზეთის ომის პერიოდში დადგა და ამ დროიდან იწყება მოლაპარაკების პროცესი. მაგრამ მისი, ასე ვთქვათ, პრეისტორია ვარშავის პაქტის ქვეყნებსა და ნატოს შორის 1990 წ. და 1992 წ., უკვე სსრკ-ს დაშლის შემდეგ, ტაშკენტში  ჩვეულებრივ შეიარაღების შესახებ ხელმოწერილი საერთაშორისო ხელშეკრულებები გახდა.
რუსეთის ჯარების შესახებ საქართველოს ხელისუფლებამ პირველი საკანონმდებლო დოკუმენტები 1993 წ. აპრილში მიიღო.